Ikaw ba si Bolt?

BOLT

“I can do all things through Christ who strengthens me.” – Philippians 4:13

Pinalad akong makapanood muli ng isang pelikula nung Friday. Wala akong commitment ng kinahapunan iyon kung kaya’t I took the opportunity na makapag-relax kahit papaano. At sa mga ganitong pagkakataon, I normally opt to watch movies that were stored in my laptop.

And without much ado, I chose to watch “Bolt” dahil matagal ko na itong gustong panoorin. It is a computer-animated film na produce ng Walt Disney. Kuwento ito ng isang celebrity dog na ang pangalan ay Bolt na isinatinig naman ni John Travolta. Sa movie na ito, si Bolt ay may tele-seryeng ginagawa at napapanood araw-araw sa primetime TV sa Amerika na ang titulo ay Super Bolt. Kasama niya sa seryeng ito ang kanyang amo na si Penny na siyang bumili sa kanya mula sa isang pet store. Sa seryeng ito ay mayroon siyang superpowers na siyang gamit niya upang gapiin ang masasamang balakin ni Doctor Calico na siyang kontrabida sa pelikula. Upang maibigay ni Bolt ang tamang characterization sa kanyang role sa teleserye, minabuti ng producer na paniwalain si Bolt na siya nga ay may totoong taglay na superpowers. At ito naman ang nanatili sa kukote ni Bolt na siya ay isang super dog. Hindi siya iniaalis sa loob ng studio at doo’y mayroon siyang sariling van kung saan siya’y nananatili pag tapos na ang taping.

The twist of the story came nang si Penny ay kinidnap sa teleserye na inakala naman ni Bolt na sadyang totoo. Dahil sa labis na pagmamahal sa kanyang amo, minabuti niya itong iligtas hanggang makalabas siya sa van na kanyang kinalalagyan. At doon uminog ang panibagong kabanata sa buhay ni Bolt sa labas ng Hollywood studio. Dito niya nakatagpo si Mitten (ang pasaway na pusakal o pusang-kalye) at ang dagang si Rhino na super-equally pasaway din at number one fan ni Bolt.

Bagamat wala na sa loob ng film studio ay paniwalang-paniwala pa rin si Bolt na siya ay nagtataglay ng superpowers at kumbinsidong-kumbinsido na siya ay isang super dog at di ordinaryong aso lamang.

Subalit ang kahibangang iyon ay humantong din sa pagkakadiskubre niya sa katotohanang siya ay isang hamak na aso lamang – nasasaktan, nagugutom at napapagod. Only when Bolt accepts this reality naging makatotohanan ang buhay para sa kanya na dati-rati’y isang make-believe existence o kathang-isip lamang.

Minsan tayo’y tulad ni Bolt. Hindi bilang isang super dog, kungdi tayo’y nabubuhay sa karakter na inilagay natin sa ating isipan. May maskarang suot. Nag-aanyo at kumikilos ayon sa karakter na nasa ating isipan. Nag-aakalang tayo ay may kakaibang lakas na angkin, na may superpowers na taglay at kayang gapiin ang ano mang masasamang elemento ng buhay. Tingin natin sa sarili ay tayo si Superman o si Wonderwoman, si Darna o si Captain Barbell. Nabubuhay tayo sa isang kathang-isip lamang, nahahalina sa mga nagkikislapang mga ilaw.

Kung kaya’t kapag nagising na sa pagkakahimbing at natauhan saka natin mapagtatanto na tayo’y isang alabok lamang pala na nangangailangan ng tulong at pag-sagip sa ating kalunus-lunos na kalagayan.

Hindi natin kayang iligtas ang sarili. Hindi natin kayang sagipin ang mundo. Si Hesus lamang ang tunay na Tagapagligtas. Siya ang tunay na nakapagbibigay sa atin ng lakas at kapangyarihan upang magtagumpay sa larangan ng buhay. Sa pamamagitan Niya, magagawa natin lahat. Di sa ating sariling lakas o galing, kungdi sa lakas at galing ng ating Panginoon.

Ito ang itinuturo sa atin ng Kanyang Salita sa Philippians 4:13, "I can do all things through Christ who gives me strength.”

Kung tayo'y haharap ngayon sa salamin, sino ang ating nakikita? Ang sarili pa rin ba na may suot na maskara? O si Hesus na ang namamalas mo.

Kung napagtanto ni Bolt na siya isang hamak na aso lamang, ikaw kaya, napagtanto mo na rin ba na ikaw ay isang nilikha Niya na ang tanging lakas ay nagmumula sa Diyos na Lumikha sa atin.

Ikaw ba si Bolt?

Isang Pagbubulay-bulay sa Kanyang Salita.

Recommended Reading: Romans 8:28-39

One Way

ONE WAY
Sa Panulat ni Max Bringula

“Trust in the LORD with all your heart, and lean not on your own understanding; in all your ways acknowledge Him, and He shall direct your paths.” (Proverbs 3:5-6)

Napapangiti ako kapag aking naiisip at naikukuwento yung karanasan ko nang minsan akong makabisita sa Bahrain. Excited ako sa visit naming iyon sa dahilang it would be my very first time na makapagmamaneho sa loob ng kaharian ng Bahrain. Ikinuha ko ng permit ang aking sasakyan na ilabas ng Saudi upang siya naming gamitin doon.

At dahil nasanay ako rito sa Saudi (particularly dito sa Alkhobar) na pulos One Way ang daan, akala ko’y ganun din sa Bahrain. Kung kaya’t nang ako’y lumiko sa isang daan o eskinita roon ay may sumulpot na isang sasakyan pasalubong sa akin. Dala ng pagiging listo sa pagmamaneho, agad akong bumusina na medyo may kalakasan at nilingon ang nasabing driver ng sasakyan. Hindi naman po ako nagsenyas ng kamay na tulad ng ginagawa ng mga Saudis, o nagsabi ng “mouk mafi” subalit may pagka-matalim ang aking naging tingin.

Only to realize then na ako pala ang mali. Two way pala ang daan na iyon, subalit nang ako’y lumiko ay halos sakupin ko na ang buong daan pagka’t di naman kalakihan ang mga daan o kalsada roon. Hindi ko dapat sakupin yung kanyang lane. Nang mapagtanto ko ito, nasambit ko na lamang ay “Sorry po! Di po sinasadya.” Dagdag ko pa, “am sure makikita nila yung plate number ng sasakyan ko na Saudi”, mauunawaan nila kung bakit ganun ang aking pagmamaneho. Nag-justfiy pa raw.

Ano po ang kinalaman ng kuwentong ito sa ating Pagbubulay-bulay? Minsan ganito ang takbo ng ating buhay-Kristiyano. Ginagawa nating One Way ang dapat sana’y two-way na relationship natin sa Panginoon. Yung ating ibig ang nasusunod, yung ating sariling pamamaraan ang pinaiiral. Hindi natin binibigyan ng puwang ang tinig ng Diyos na sa ati’y nangungusap araw-araw. Sariling diskarte at hindi ang kalooban ng Panginoon ang nakapangyayari.

One way ang ating panalangin. Hiling lang tayo ng hiling, subalit di naman natin Siya pinapakinggan kung ano ang Kanyang ibig at dapat nating gawin. Hindi natin Siya dinirinig kung kaya’t yung ipinagagawa Niya’y di natin natutupad dahil hindi natin Siya napakinggan o ayaw nating pakinggan.

One way ang ating pakikitungo. Siya lang ang nagmamahal, umuunawa at nakaka-alala. Subalit tayo’y pulos sakit ng kalooban ang binibigay sa Panginoon. Ni hindi natin Siya naalalang pasalamatan kapag natanggap na ang hinihiling. Subalit nung oras na tayo’y dumadalangin, panay ang hikbi natin at pagsusumamo.

One way. Ganito tayo. Makasarili. Sarili lamang lagi ang iniisip at hindi ang kaluguran ng ating Panginoon.

Sabi sa Proverbs 3:5-6, “Trust in the LORD with all your heart, and lean not on your own understanding; in all your ways acknowledge Him, and He shall direct your paths.”

Sa Diyos tayo buong-pusong magtiwala. Huwag manangan sa sarili nating kaalaman, bagkus sa lahat ng bagay Siya ang paghariin sa ating buhay, at ang kalooban Niya ang makapangyari. Nang sa gayo’y itutuwid Niya ang ating landasin.

Tayo’y tumalima. Sundin ang ibig Niya at hindi ang sa atin.

Kung may One Way man na dapat nating daanan, ito’y ang daan patungo sa Kanyang kaharian. Kung may One Way man na dapat nating sundin, ito’y ang Kanyang mga kautusan na nakasaad sa Banal Niyang Salita.

Anong daan ang iyong tinatahak ngayon? Ito ba’y ang kaisa-isang Daan patungo sa kaligtasan at buhay na walang-hanggan?

Gaano tayo sumusunod at naglilingkod sa Kaniya? Ito ba’y may buong pagsuko at pagpapasakop sa Kaniyang kalooban at pamamaraan sa atin? O pinipilit pa rin natin ang sariling kalooban.

Isang Pagbubulay-bulay sa Kanyang Salita.

Recommended Reading: Matthew 7:21-27

Hidden Cam

HIDDEN CAM

Sa Panulat ni Max Bringula

“He will bring to light what is hidden in darkness and will expose the motives of men's hearts.” (1 Corinthians 4:5)

Ang Hidden Cam scandal na pinagpipistahan ngayon ng tao involving Hayden Kho ay isang patunay na walang anumang itinago sa dilim na hindi mailalantad sa liwanag.

Pagkat ito ang tahasang sinasabi ng Salita ng Diyos, “He will bring to light what is hidden in darkness and will expose the motives of men's hearts.” (1 Corinthians 4:5)

Na anumang ginawang masama ay tiyak na mabubunyag. Pagkat ang kasalanan, gaano man natin ito itago, ikubli sa mata ng marami ay tiyak na maihahayag sa liwanag pagdating ng panahon. Ito’y tulad ng isang pinakawalang guided missile kung saan tiyak na tutumbukin ang target nito gaano man kalayo o saan man ito nagtatago. Tiyak na ito’y masusundan at matatagpuan.

Hindi maaaring tuluyang mamayagpag ang kasamaan. Hindi maaaring ang kasalana’y patuloy na managumpay. Hindi ito maikukubli sa mata ng Panginoon. Hindi maililingid sa Kanyang kaalaman. Pagkat mayroong animo’y hidden cam na nakasasaksi ng maling gawi at ito’y mabubunyag sa takdang panahon. Sa Kanyang hustisya at katuwiran, tiyak na ito’y mapaparusahan at ang kasamaa’y mayroong hangganan.

Ganito ang nangyari sa Sodom at Gomorrah. Ganito ang naganap sa panahon ni Noah. Ganito ang magaganap sa Nineveh kung hindi sila nagsisi’t humingi ng kapatawaran. Ganito rin ang mangyayari kung tayo’y di manunumbalik sa Kanya at babaguhin ang maling gawi. Dahil ang Diyos ay banal at hindi maaaring may karumihan at kasamaang mananatili maging sa mga anak Niya’t pinili.

Ganito ang nangyari kay Achan sa panahon ng pamumuno ni Joshua. Mababasa natin sa Joshua 7:13-14 ang utos ng Diyos na ilantad ang kasamaang itinatago at ang gumagawa nito sa kanilang kapulungan, upang ang tagumpay laban sa kanilang kaaway ay kanilang makamtan.

"There is an accursed thing in your midst, O Israel; you cannot stand before your enemies until you take away the accursed thing from among you."

Ito rin kaya ang dahilan kung bakit di tayo nanagumpay sa gawa ng kalaban. Kung bakit lagi tayong talunan?

Ito rin kaya ang dahilan kung bakit pagpapala Niya’y di lubusang makamit at maranasan?

Ito rin kaya ang dahilan kung bakit nanatiling payat ang ating espirituwal na buhay at di tayo lumalago sa ating pananampalataya?

Ito rin kaya ang dahilang kung bakit di lumalago ang Iglesyang ating kinabibilangan?

Pagkat mayroon tayong itinatago. Mayroon tayong ikinukubli.

Huwag ng hintayin pa na ito’y mabunyag at malantad sa liwanag, pagkat kung magkakagayon, labis na pagsisisi ang ating mararanasan.

Lumapit na sa Kanya. Isuko ang maling gawi’t kasalanan, humingi ng kapatarawan. Pagkat ang Diyos ay tapat at mabuti na magpapatawad sa atin at maglilinis sa lahat ng ating karumihan. (1 John 1:9)

Pakatandaan, may isang “hidden cam” na piping saksi sa bawat kasalanan at maling gawi natin.
“(And) He will bring to light what is hidden in darkness and will expose the motives of men's hearts.”

Isang Pagbubulay-bulay sa Kanyang Salita.

Recommended Reading: Joshua 7:16-26

Jele-Jele, Bago Quiere

Jele, jele… bago quiere.
Akda ni Max Bringula

"Let your "Yes" be yes, and your 'No,' no." (James 5:12)

“Jele, jele, bago quiere”, ito’y kolokiyal na salitang Kastila na ang ibig sabihin ay “aayaw-ayaw, pero gusto.” At kung babaligtarin naman ay mag-o “oo”, tatango, pero di naman talaga gusto o nais gawin. Walang iniwan sa kasabihang “tulak ng bibig, kabig ng dibdib.”

Kung kaya’t maging ang Salita Niya ay ganito ang sabi, ‘Let your "Yes" be yes, and your "No," no.’

At dapat lang dahil maraming mga Kristiyanong ganyan. Wag na sa labas tayo tumingin. Kungdi sa mismong mga tahanan natin.

Magsasabi ng “Yes”, ako ang manunundo, ako ang magtuturo, ako ang magpapa-awit, ako ang tutugtog, pero kamukat-mukat mo iba rin ang gumawa dahil di dumating, di mahagilap, di matawagan, ni “ha” ni “ho” sa text ay di sasagot. Ang “yes” nya pala ay “No!”

Ito rin ay kitang-kita mo sa pagtupad sa oras na pinag-usapan. Sasabihing “Yes”, ako ay darating sa takdang oras, pero tumirik na ang mata mo sa kahihintay, walang Juan at Juana na sumulpot. At kung minsan, o kadalasan, yung alas-otso ng umaga, nagiging alas-nuwebe o alas-diyes. Yung ala-diyes ay nagiging alas-dose o ala-una, at kung minsan ala-na. Wala na talagang dumating. Kinalimutan na ang “Yes” na binitiwan. “No” pala talaga ang ibig niyang sabihin.

At sa pakikinig naman ng Kanyang Salita ay gayon din. Tatango-tango, ngingiti-ngiti kung may nakaka-kiliti sa kanya habang nakikinig ng mensahe. Minsang tatawa at hahalakhak kung sadyang nakakatawa at nakaka-relate kumbaga sa sinasabi ng Pastor.

Minsan nama’y mangilid-ngilid pa ang luha at kaunting sundot na lamang ng Kanyang Salita ay bibigay na, tutulo na ang luha sa kaliwang pisngi sabay pahid ng kaunti rito na wari’y nahihiya pa kumbaga. Mayroon namang humahagulgol talaga at magtitika na “di na ako uulit”. Di na susuway. Magbabago na at lalayo na sa kasalanan. Magsasabi ng “No! ayaw ko na, suko na ako”, subalit ilang linggo pa lamang balik sa dating gawi. “Yes” pala ang ibig niyang sabihin.

“Jele-jele, bago quiere” – ganito rin tayo makipag-patintero sa kaaway. Kay Satan, kanino pa? Pag andiyan na ang tukso, magsasabi ng “No”, pero ang pagbigkas ng “No” niya ay pagkalamya-lamya na para bagang nagsasabing “No... pero kung pwede at uubra, at OK lang, cge na nga, gusto ko naman eh.” Kaya ayun, kung patirin ng kalaban ay ganoon na lamang. Kasi walang isa at matibay na paninindigan. Na pag sinabing “No” ay sadyang “No” at di magiging “Yes”. At kung “Yes” naman ay di dapat magiging “No”.

"Let your 'Yes' be yes, and your 'No,' no.” (James 5:12)

Wag nating sayangin ang oras at panahong binibigay sa atin ng Panginoon araw-araw sa paglalaro ng patintero sa kalaban. Maging totoo sa ating sinasabi. “Magpaka-totoo ka kuya, magpaka-totoo ka ate”.

Sundin ang turo ng Salita Niya. Wag mag-jele-jele, bago quire.

Let your "Yes" be yes, and your "No," no.

Isang Pagbubulay-bulay sa Kanyang Salita.

Recommended Reading: Ecclessiastes 5:4-7

Taas ang Kamay

TAAS ANG KAMAY

Sa panulat ni Max Bringula mula sa Kontribusyon ni Leo Amores

“In every place of worship, I want men to pray with "holy hands lifted up to God", free from anger and doubts.” (1 Timothy 2:8)

“Taas ang kamay” ang pasigaw na utos ng kapulisan sa lalaking nang-hostage na kanilang nagapi. Tutok ang baril, iniutos nila na itaas nito ang kamay bilang tanda ng pagsuko.

Ito’y karaniwang eksena sa isang hostage-taking na nagaganap sa aktuwal na pangyayari o maging sa pelikula man kung saan ang nasusukol na hostage-takers ay nagtataas ng kamay bilang pagsuko.

Noong taon 1972, sumuko ang huling sundalong Hapon na nagtatago pa sa Pilipinas matapos ang World War II noong 1945. Hindi alam ni Lt. Hiroo Onoda na tapos na ang digmaan kung kaya’t siya’y nanatiling nagtatago sa mga gubat at bulundukin ng Lubang Island sa may Mindoro.

Sa loob ng tatlumpung taon mula nang siya’y dumating sa Pilipinas noong 1942, ang Hapon na ito ay tago ng tago at "ayaw sumuko”, at patuloy na nakikipaglaban sa kanyang paniniwala, hanggang siya’y masukol ng mga awtoridad. Sa kanyang pagbalik sa Japan siya’y sumulat ng kanyang memoirs, ang “The 30 Years of Wasted Life.”

Ganito rin maituturing ang taong hindi nagsusuko ng kanyang buhay sa Diyos. Patuloy na nagtatago sa masalimuot na gubat ng buhay bagama’t tapos na ang digmaan. Napagwagian na ng Diyos ang kasamaan at ang kasalanan subalit di Niya alam pagkat pilit na namumuhay sa sariling desisyon at kaisipan. Hindi sumusuko sa Diyos. Nasasayang lamang ang maraming taon sa buhay na dumaraan.

Ganito rin maihahambing ang mga Kristiyanong bagamat nakakilala na sa tunay na Diyos ay pilit pa ring namumuhay sa sariling lakas at dunong. Hindi nagpapasakop sa kalooban ng Diyos bagkus ang sarili ang nasusunod. Kung kaya’t maraming taon ang nasasayang na dapat sana’y marami na ang naimpok na kayamanan sa kalangitan. Marami na sanang kaluluwang nadala sa paanan ng Panginoon, at marami na sanang natutunan sa mga Salita Niyang napapakinggan at napagbubulay-bulayan.

“Taas ang Kamay” – ito ang dapat nating gawin. Sumuko sa Diyos at wag nang makipaglaban sa Kanyang kalooban sa atin. Pagka’t ang kalooban Niya’y higit na mabuti. Hayaan natin na ang layunin Niya ang higit na makapangyari.

Gamitin ang kamay hindi para mangumbaba at tumunganga sa kawalan, kungdi upang itaas ito bilang pagsuko sa Diyos na Lumikha. Ganito ang sabi sa Kanyang Salitang ating pinagbubulay-bulayan sa 1 Timothy 2:8 -

“In every place of worship, I want men to pray with "holy hands lifted up to God", free from anger and doubts.”

Gamitin ang kamay upang itaas ito tanda ng pagsamba, pagpupuri at pasasalamat sa makapangyarihang Diyos. Tanda ng pagsuko ng ating buhay sa Kanya.

Huwag mahiyang magtaas ng kamay lalo na sa pagpupuri at pagsamba. Sa ating pag-awit, huwag mahiyang magtaas ng kamay kung kakailanganin, pwera na lang kung ikaw ay mayroong “it’s you they’re talking about” (o di magandang amoy sa kili-kili). Pagka’t kung magkakagayon, dapat ngang mahiyang magtaas ng kamay.

Subalit sa Diyos na nakakabatid ng lahat, ang Diyos na nagbibigay sa atin ng lahat ng pangangailangan, dapat lang itaas natin ang ating mga kamay sa Kaniya.

“Taas ang kamay”. Wag mahiya.

Kapag may gagawin sa Iglesya, o maging sa tahanan, o sa sarili nating personal na buhay dapat “taas-kamay” tayong umabot at sumalo ng dapat gawin upang matiyak ang tagumpay at maganap ang Kanyang dakilang kalooban.

“Taas ang kamay”. Wag ng mag-alinlangan. Sa Kanya magtiwala pagka’t Siya ang higit na nagmamahal sa atin.

“Taas ang kamay”. Wag ng mag-atubili. Isuko na ang buhay sa Kanya tanda ng pagkilala bilang Diyos, Panginoon at Tagapagligtas. Upang sa kinalaunan ay wag masabing ito’y nasayang lamang.

“Taas ang kamay”. Sumuko ka na. Ngayon na!

Isang pagbubulay-bulay sa Kanyang Salita.

Recommended Reading: Psalms 63

A Celebration of Life - Alay kay Regeena

A Celebration of Life (Alay kay Regeena)

ni Max Bringula

“A woman giving birth to a child has pain because her time has come; but when her baby is born she forgets the anguish because of her joy that a child is born into the world.” (John 16:21)

Wala ng sasaya pa sa kagalakang madarama ng isang magulang sa pagsilang ng sanggol na anak na pinakahihintay-hintay at pinanabikan. Sa pagkarinig pa lamang ng unang “uha’’ mula sa bibig ng munting sanggol, isang nag-uumapaw na sigla na at tuwa ang dumatal sa amang nagmamahal, habang ang ina nama’y may kakaibang ngiti sa labi kasabay ang sambit ng pasasalamat sa tagumpay na nakamit mula sa ibayong hirap na dinanas mailuwal lamang ang sanggol sa sinapupunan.

“Nang isilang ka sa mundong ito, laking tuwa ng magulang mo”.

Hindi maisalarawan ang sayang nadama, hindi maibigkas ng bibig ang tuwang nakamit. Tanging pasasalamat sa Poong Maykapal ang sinasambit sa dakilang kaloob Niya.

Ang pagsilang ng sanggol ay pagpapahayag ng katotohanang ang buhay ay mula sa Diyos. Siya ang may Akda. At ang buhay na taglay araw-araw ay Siya rin ang nagbibigay.

Kung kaya’t nararapat lamang na ipagdiwang ang bawat araw na dumaratal. Mula sa pagsilang hanggang sa tayo’y bumalik sa alabok, ating ipagdiwang ang buhay na kaloob Niya.

And there’s no better way to celebrate life but to live our life for His glory.

Ang pagsunod sa Kaniyang kalooban, ang pagtalima sa Kanyang mga tagubilin, ang pagganap sa Kanyang mga utos at aral – ganito natin ipagdiwang ang buhay na taglay.

Sa mga nagdaraos ng kaarawan, sa mga bagong silang na sanggol, sa mga bagong mananampalataya, sa mga bagong nagbalik-loob sa Diyos, sa mga bagong mommy at daddy, at sa lahat ng Kaniyang mga anak – halinang ipagdiwang ang bagong buhay na ibinibigay Niya.

Together, let’s celebrate life.

Isang Pagbubulay-bulay sa Kanyang Salita.

Recommended Reading: Luke 2:1-20

Umagang Kay Ganda

Umagang Kay Ganda

Akda at Panulat ni Max Bringula

“And there was evening, and there was morning--the first day.” (Genesis 1:5)

Nang simulang likhain ng Diyos ang lupa at ang langit, ang lupa ay wala pang hugis o anyo. Dilim ang bumabalot sa kalaliman at umiihip ang malakas na hangin sa ibabaw ng tubig. Sinabi ng Diyos, “Magkaroon ng liwanag!” At nagkaroon nga. (Genesis 1:1-4)

Ito ang unang umaga na nasilayan ng sandaigdigan at nagbigay liwanag sa dati’y madilim na kapaligiran. Nalugod ang Diyos sa Kanyang nakita, at tinawag Niya ang liwanag na “Araw”, at ang dilim nama’y tinawag Niyang “Gabi”.

Isa sa mga dakilang nilikha ng Diyos na ating namamalas at nararanasan araw-araw ay ang pagsapit ng liwanag sa umaga. Kapag nababanaag na ang unti-unting pagtaas ng araw sa kalangitan, habang mula sa durungawan ng iyong silid ay makikita ang dahan-dahang pagsilip ng araw, kasabay ng pagtilaok ng alagang tandang o ang pagtunog ng orasan, ito’y nagsasabing “umaga na”.

Ang araw ay ngumingiti at nagsasabing “magandang morning” na hudyat na rin para tayo’y gumising, tumindig at harapin ang bagong hamon na dala ng isang umagang kay ganda.

Kung kaya’t kahit pupungas-pungas pa, kahit may muta’t may laway pa, tayo’y bumangon na at suklian din ng isang matamis na ngiti ang pagbati ng araw at pagsasabing “salamat O Diyos sa isang umagang kay ganda na muli mong kaloob”.

Sadyang kay ganda ng umaga. Pagka’t ito’y pagkakataong ibinibigay Niya upang maranasan ang Kanyang kagandahang-loob at mamalas ang Kanyang walang-hanggang kapangyarihan. Ito’y pagkakataon upang patuloy na makapag-impok ng kayamanan sa kalangitan – ang makagawa ng kabutihan sa kapwa, makapaghayag ng Kaniyang Salita, at makapaglingkod sa Kanyang ubasan. Ito’y pagkakataon natin na maluwalhati ang Diyos sa buhay na bigay Niya.

Kung kaya’t wag sayangin ang bawat umagang dumarating. Wag sayangin ang bawat araw na idinurugtong Niya upang sa pagsapit ng gabi ay di manghihinayang at magwiwika ng “sayang” pagkat di naipamuhay ng tama at lubos ang umagang kaloob.

Naalala ko ang linya sa pelikulang “Pahiram ng Isang Umaga” na sinambit ng pangunahing karakter sa pelikula (na ginampanan ni Vilma Santos) habang nakatanaw sa karagatan at pinagmamasdan ang unti-unting pagsikat ng araw sa dalamapasigan, habang dumarampi ang hangin sa kanyang mahina na ng katawan, at nakasandal na lamang sa bisig ng kanyang mahal sanhi ng malubhang karamdaman, habang habol ang hininga na unti-unti nang napapawi, nai-usal niya ang katagang “kay ganda ng umaga, ang sarap mabuhay”. At pagkatapos niyo'y hininga'y tuluyan ng pumawi.

Tunay na ang bawat umagang kaloob Niya ay kay ganda. Ito’y lasapin natin at damhin at ipamuhay ng lubos. Masarap mabuhay. Masarap lasapin ang bawat umagang binibigay Niya. Kahiman lubhang madilim ang gabing lumipas, nakakatitiyak pa rin na may magandang umagang darating.

Pagkat bawat araw na kaloob Niya ay taglay ang umagang kay ganda.

Nakikita mo ba’t nadarama?

And God said, "Let there be light," and there was light. God saw that the light was good." (Genesis 1:3-4)

Isang Pagbubulay-bulay ng Kanyang Salita.

Recommended Reading: Genesis 1:1 - 2:4