Bago Na!

Mula sa Panulat ni Max Bringula

"Therefore, if anyone is in Christ, he is a new creation; the old has gone, the new has come!" - 2 Corinthians 5:17

Ito ang nagdudumilat na katotohanan na inihahayag ng 2 Corinthians 5:17 na ang sinuman daw na nakipagkaisa kay Kristo bilang kanyang Panginoon at Tagapagligtas ay bago ng nilalang. Ang dating pagkatao na makasalanan at nabubuhay sa kasalanan ay wala na. Bago na ang lahat, wala na ang dati.

Subalit ito nga ba ang nakikita sa kanyang mga lingkod? Nabago nga ba ang pamamaraan o uri ng ating pamumuhay o tulad pa rin ng dati?

Kinakikitaan ba tayo ng kabanalan, kahinahunan at katapatan sa ating mga kilos at sa mga salitang namumutawi sa ating bibig? O ang namamalas sa atin ay tulad pa rin ng dati – ang pag-iimbot, karahasan at kasinungalingan?

Kung magkakagayon, pinabubulaanan natin ang inihahayag ng Kanyang Salita sa 2 Corinthians 5:17 na tayo ay bago na.

Subalit tayo’y sadyang bago na nga. Mula nang tanggapin natin Siya, isinuot Niya sa atin ang kabanalan. Ibinalik ang dating ugnayan sa Diyos na naputol dahil sa kasalanan, at ginawa Niya tayong bagong nilalang.

Kung kaya’t ito ang dapat namamalas sa atin. Hindi na natin kailangan pang hintayin ang pagsapit ng panibagong taon upang magbago at gumawa ng New Year’s Resolution. Pagkat araw-araw, dapat ay may pagbabagong nakikita sa ating buhay. Dapat ay unti-unti tayong nagiging kawangis ni Kristo – sa salita, kaisipan at sa ating mga gawa.

Tayong lahat ay bago na. Huwag na nating isuot pa ang maruming damit na pinaghubaran o balikan pa ang dating likong pamumuhay.

Sa pagsapit ng bagong taon, ng 2010, nawa’y tayong lahat ay humarap sa Diyos taglay ang buhay na may kabanalan at pagsunod sa Kanyang kalooban.

Tulad ng sinasaad ng isang popular na awit, "bagong taon ay magbagong buhay".

Ito’y magagawa natin pagkat tayong lahat ay binago Niya na. Tayo ay bago na!

Kapatid, kaibigan... ikaw ba'y bago na o naghahangad pa rin na mabago? Ito'y hindi malayong mangyari kung si Hesus ay tatanggapin bilang iyong Panginoon at Tagapagligtas.

Kilanlin Siya at tanggapin at pagbabago'y tiyak na mararanasan.

Isang Pagbubulay-bulay.

Sure na Sure Na!

Mula sa Panulat ni Max Bringula

For no matter how many promises God has made, they are "Yes" in Christ. And so through him the "Amen" is spoken by us to the glory of God. - 2 Corinthians 1:20

“Sure na!” yan ang isinisigaw natin kung tiyak na tiyak na tayo sa ating gagawin. Isang paniniguro sa kausap na tutuparin ang pangakong binigkas.

“This time, sure na sure na. Pramis. Mamatay man ang pusa ng kapitbahay namin” ang pahabol pang sambit na ang ibig sabihin, walang makapipigil sa kanya kahiman harangan ng isang libo’t isang daang sibat.

Yun nga lamang, ang pangako’y lagi pa ring napapako. Parang iginuhit sa hangin na agad inililipad papalayo sa paningin, o kaya’y inilista sa tubig na agad napaparam pagkatapos maisulat.

Ilan na kayang mga natanguang commitments ang ating di napuntahan at natupad? Mga pagkakautang na dapat bayaran o bagay na hiniram na dapat isauli subalit lumilipas ang panahon ay di pa rin naibabalik hanggang magkalimutan na’t magkaroon ng amnesia o Alzheimer disease.

Ang tao raw kasi ay sadyang marupok at kay daling lumimot.

Subalit hanggang kaylan kaya tayo mananatiling ganito? Na kahit sa ating espirituwal na buhay tayo’y di nakakasunod at nakakatupad sa tipanan natin sa Diyos? Madalas Siya ang naghihintay sa ating pagtugon at pagtalima. At tayo’y nananatiling nakaupo’t walang ginagawa upang tupdin ang kasunduang binitawan na Siya lamang ang ating Panginoon at wala ng iba. Na Siya lamang ang ating paglilingkuran at aalayan ng ating panahon at kalakasan.

Buti na lamang nananatiling tapat ang ating Diyos. Gaano man karami ang Kanyang mga pangako, ito’y di Niya kinalilimutan. Nananatili itong “Yes” magpakailanpaman. Di nagbabago ng isip bagkus tinutupad ang pangako Niya sa atin.

For no matter how many promises God has made, they are "Yes" in Christ. And so through Him the "Amen" is spoken by us to the glory of God. (2 Corinthians 1:20)

Ang pangako Niya’y “sure na sure na!” Kung kaya’t “Amen!” ang ating tugon sa bawat panalangin at kahilingang idinulog at nakakamtan.

Gayunpaman, kung gaano katapat ang ating Diyos, nararapat lamang na tayo’y gayundin upang pagpapala’y Niya’y agad nating kamtin.

Sa susunod na bigkasin natin ang katagang “sure na!’, sikaping ito’y “Yes” upang kinalaunan, “Amen” ang ating mabibigkas tungo sa Kanyang kaluwalhatian.

Kapatid, kaibigan… sure ka na ba? Tiyak mo na ba ang sarili sa pagkakakilala sa Diyos bilang Panginoon at sariling Tagapagligtas? Sure ka na ba sa pangakong dapat tupdin? O nag-aalinlangan ka pa rin magpahanggang-ngayon?

Huwag nang mag-esep-esep pa bagkus ang isigaw ay “Yes! Sure na!”

Kilalanin Siya. Sundin ang kalooban Niya. Sarili'y ihandog. Ngayon na.

Isang Pagbubulay-bulay.

Aral Mula sa Langgam - Isang Pagbubulay-bulay

“Ants are creatures of little strength, yet they store up their food in the summer.” (Proverbs 30:25)

Yan ang binabanggit sa Banal na Aklat. Mga maliliit na nilikha ng Diyos. Mahina kung ituturing, subalit nakapag-iimbak ng sankaterbang supply ng pagkain na sapat at at di magkukulang dumating man ang tag-ulan o ang bagyo o malakas na unos.

Isang napakahalagang aral ito na matutunan natin mula sa langgam.

Nung araw tuwang-tuwa akong paglaruan at pagdiskitahan ang mga langgam na ito. Doon kasi sa tinitirhan namin noon sa Maynila ay napakaraming langgam-bahay kung tawagin na paikot-ikot sa aming dingding. Mistulang mga batalyon na pagkahaba-haba ng pila habang pasan-pasan ang pagkakalaking mga tipak ng kanin, tinapay, isda, karne at kung anu-ano pa.

At dahil may pagka-maldito ako nung araw (bagama’t ngayo’y hindi na), aking napagtri-tripan na guluhin ang kanilang linya. Isang pahid lang ng aking daliri sa kanilang dinaraanan ay kakaripas na agad sila ng takbo, magkakawatak-watak at kanya-kanya ng hilagpusan. Minsa’y naiiwanan na ang kanilang mga bitbit. Na siya namang labis kong ikinatutuwa.

Subalit ang aking ikinamamangha ay ilang saglit lamang silang gayon, pagka't maya-maya ay muli na naman silang mabubuo. Balik ulet sa pila, bitbit-bitbit ang kanina’y pasan-pasan nilang mga pagkain. Para bagang may lider sila na nagsasabi na ‘back to formation’. Ganoon sila kasigasig. Kahiman sila’y harangan ng sibat at anu man ang humadlang sa kanilang daraanan ay di sila papipigil at titigil sa kanilang pakay at gagawin – at ito’y ang makapag-imbak ng pagkain habang tag-araw pa. Upang pagdating ng dilim, ng tag-ulan, ng bagyo at iba pang unos na maaaring dumating, sila’y nakatitiyak na may sapat na kakainin.

“Eh ano ba ang pakialam ko sa langgam?” ang tanong mo marahil. Buhay nila yon, buhay ko ito. Kumbaga, “mind your own business”.

Pero, hindi. Maraming matutunan sa langgam.

Tulad ng langgam, di tayo dapat pabandying-bandying lamang. Dapat tayong maging masipag, masigasig, matiyaga, marunong magtiis gaano man kahirap o kabigat ang ating mga trabaho, o pinagdaraanan sa buhay. At higit sa lahat dapat marunong tayong mag-impok para sa kinabukasan. Hindi yung panay mall-ing ang ating inaatupag. Hindi yung kung gumastos tayo ay para bagang wala ng darating na bukas. Galit na galit sa pera.

At tulad ng langgam, di tayo dapat nawawalan ng pag-asa at pinanghihinaan agad ng loob. Anu man ang panggugulo ng kalaban, gaano man karaming sibat ang kanyang pakawalan, tayo’y dapat manatiling matatag at handang sumulong upang makamit ang tagumpay.

Langgam, isang maliit na nilikha ng Diyos subalit may kakaibang kaisipan. Masipag, matiyaga, matatag.

Ikaw, ako, tayo… tayo’y nilikha ng Diyos kawangis Niya. Mas higit pa ba ang langgam sa atin?

Kung dumating ang unos o bagyo sa ating buhay, nakahanda ba tayo? O tayo’y mistulang isdang inalis sa tubig, sisinghot-singhot hanggang tuluyang pawian ng hangin.

Kung haharangan tayo ng sibat ng kalaban, matatag pa rin ba tayo, di matitinag o bibigay sa kanyang mga pain? O tayo’y agad kakaripas ng takbo, hindi papalayo kungdi papalapit sa tukso.

Dapat nating tandaan na tayong lahat ay kawangis Niya sa Kanyang kaluwalhatian. Kung kaya’t dapat nating higitan ang langgam.

Sa kasipagan, sa pagiging masigasig at matiyaga, sa pagiging matatag. Araw-araw dapat tayong nagniningning sa kaniyang kaluwalhatian.

"And we, who with unveiled faces all reflect the Lord's glory, are being transformed into his likeness with ever-increasing glory." - 2 Cor. 3:18

Ikaw ba’y langgam o higit pa sa langgam?

Isang pagbubulay-bulay.