Bato, bato sa langit (Isang Pagbubulay-bulay)

"Bato, bato sa langit, ang tamaan ay siguradong bukol..."

Nasubukan nyo na bang mabukulan? Masakit, di ba? Lalo na nga't wala ka namang masamang ginawa subalit bakit ba namang ang batong inihagis ay sa'yo tumama. Siguro, maghahalo ang balat sa tinalupan at mag-a-ala-Incredible Hulk ka sa galit.

Subalit ang katagang ito na madalas nating naririnig "bato, bato sa langit ang tamaan ay wag magagalit", ay sadyang iniuukol sa sinuman - guilty man kumbaga o hindi. Kaya nga ang sabi, "wag magagalit". Sports lang. Tanggapin mo na lang ng may ngiti. Pagkat ang magalit daw ay guilty.

Ano ba ang maaaring mapagbulay-bulayan sa katagang ito? Bakit ba ang batong inihagis ay sa langit nagmula? Ito kaya'y kometang nahulog mula sa himpapawid? O piraso ng nasirang SkyLab at bumagsak sa lupa.

Ang katagang ito ay maihahambing sa nakasaad sa Salita ng Panginoon na matatagpuan sa Hebrews 4:12 na ang sabi "For the word of God is living and active. Sharper than any double-edged sword, it penetrates even to dividing soul and spirit, joints and marrow; it judges the thoughts and attitudes of the heart."

Ang Salita ng Diyos daw ay higit pa sa espadang dalawa ang talim. Kapag ito'y tumama, abot hanggang kasu-kasuan. Hanggang sa pinakadulu-duluhan ng ating buto.

Tulad ng bato sa langit na galing pa sa pagkataas-taas na lugar , kapag bumagsak at sa iyo'y tumama, tiyak bukol ang abot. Kung bakit ba naman sa dinami-dami ng tao sa daigdig ay sa'yo tumama ang bato.

Gayundin daw ang Salita ng Diyos, walang makaka-iwas, walang makaka-ilag kung sa'yo sadyang ipinukol. Ang dapat sambitin na lamang ay "Aray!" kalakip ang pasasalamat na sa'yo ito'y tumama.

"Aray" pagkat ito'y masakit, pagka't ang katotohan ay sadyang masakit.

Subalit, minsa'y kailangan tayong masaktan. Kailangang magdugo ang puso. Kailangang dumanas ng pighati, ng kalungkutan, ng pagdarahop, ng pag-iisa, upang mabago ang ating kalooban. Upang ang pusong dati'y animo'y bato, ay matutong magpakumbaba at tanggapin ang mali at pagkukulang, ang pagsisihan ang kasalanan at tuwirin ang landas na dinaraanan.

Nang magkagayon, pasasalamat ang mamumutawi sa iyong labi. "Salamat sa bukol" ang marahil ang maibubulalas ng iyong bibig.

Kung kaya, "Bato, bato sa langit, ang tamaan ay wag magagalit".

"Aray!"

Ang sakit nyon huh....

Subalit salamat...

Isang pagbubulay-bulay.

Pagpapala Niya sumaatin.

Que Sera, Sera (Bahala na...)

Que Sera, Sera,

Whatever will be, will be

The future's not ours, to see

Que Sera, Sera

What will be, will be.

Yan ay lyrics ng popular na awit noon ni Doris Day (circa 1956) na marahil hanggang ngayon ay paminsan-minsa’y naririnig pa natin, o ating inaawit marahil kapag tayo’y ganadong kumanta.

Ayon sa Wikipedia Encyclopedia, ang awit na ito’y pinasikat ni Doris Day nung 1956 at naging feature song sa pelikulang “The Man Who Knew Too Much” na ang bida ay si Doris Day mismo kasama si James Stewart. Nakasama sa Billboard magazine chart nung taon ding iyon ang awit na ito, at nanalo sa Academy Award for Best Original Song.

Sa Tagalog ang salitang “Que Sera, Sera” ay maaaring i-translate sa simpleng katagang “Bahala Na”.

Maraming maipaipakahulugan ang salitang “Bahala Na” depende sa gumagamit o sa nagsasalita nito.

Kapag di matiyak ang isang bagay na gagawin kung ito ba ay magtatagumpay o hindi, dahil marahil sa kakulangan ng panahon o ng akmang pamamaraan, sinasabi nating “bahala na!”. Na ang nais ipakahulugan ay “Kung uubra, fine. Kung hindi, OK lang.” Kumbaga, ipinasasa-Maykapal natin ang magaganap. Kung ano ang Kanyang kalooban ay siyang makapangyari.

This could be the positive way ng paggamit ng salitang “Bahala Na” na siyang eksaktong kahulugan ng awit na “Que Sera, Sera”. Hindi natin hawak ang bukas. Hindi natin mailalagay sa ating palad ang kapalaran ninuman, kung kaya’t dapat nating ipasa-Diyos ang magaganap sa darating na bukas. “Que Sera, Sera” Sa Ingles ay “whatever will be, will be” at sa Tagalog ay “Bahala Na”.

Ang salitang “Bahala Na” ay mula naman sa salitang “Bathala”, isang malalim na translation ng salitang “Diyos” na siyang ginagamit ng ating mga ninuno nung araw kapag tinutukoy nila ang isang Diyos na makapangyarihan. Isang Diyos na may lalang ng langit at lupa.

Kaya nga, kahit dito sa Gitnang Silangan, maririnig mo ang salitang “Inshallah”, na ganun din ang ibig sabihin “Bahala na ang Diyos”. Kung ibig Niya, mangyayari, kung hindi, ay hindi.

Yun nga lamang, mali ang aplikasyon at minsa’y naaabuso ang paggamit ng salitang “Bahala Na” o “Inshallah”, o ang “Que Sera, Sera”. Ito’y ginagamit na lamang scapegoat para maiwasan ang isang bagay na gagawin o isang commitment na dapat tuparin. “God willing” ang maririnig pa natin minsan. Pero sa totoo lang ay di mo talaga nais na gawin. Na walang pinagkaiba sa naririnig natin sa mga katutubo rito sa Saudi Arabia na “Inshallah”.

Di ba’t isa sa mga utos ng Panginoon ay “You shall not misuse the name of the LORD your God”. (Exodus 20:7) Kung kaya’t ating paka-ingatan ang dila. Baka tayo’y nagkakasala na sa pagbigkas ng “Bahala na”. God willing. Que Sera, Sera.

“Bahala na!” Ang katagang ito’y maaaring ipantukoy din sa mga mediocre na bagay na ating ginagawa. Yung di natin ibinibigay ang pinaka “da best”. Kung ano lang ang meron, kung ano lang ang ibig. Pero sa katotohanan ay may mas mainam pa tayong magagawa.

Bilang mga lingkod ng Panginoon, ang salitang “Bahala na” ay di dapat gamitin kapag Siya’y may ipagagawa sa atin. We must always make it sure that we give our best, the very best kapag para sa Panginoon. Hindi yung mediocre lamang.

Dapat may akmang paghahanda at tamang oras, hindi yung pabara-bara lamang at isinisingit lamang kapag may panahon.

Dapat laging “on time” kapag may commitment na tinanguan para sa Panginoon, hindi yung palaging late at lagi mo na lamang sambit “sensya na huh.. ma-traffic eh.”

Kung magbibigay naman sa Panginoon, dapat sapat at husto. Hindi yung tira-tira lamang at kung ano lang ang mabunot sa bulsa, at minsa’y lukot-lukot pa. Kung magkakaloob sa Panginoon, dapat yung “da best.”

“Bahala na!” yan rin ba ang katagang madalas mong nasasambit?

“Bahala na” dahil di ka nakapaghanda, di ka nakapagplano, at nagahol ka na sa oras.

“Bahala na” dahil di mo nais na i-commit ang iyong buong oras at panahon.

“Bahala na” dahil ipinagwawalang-bahala mo lamang ang bawat araw na dumarating.

May magandang aral tayong matutunan sa langgam na siyang inihalimbawa ng Bibliya sa Proverbs 30:25 na ang sabi, “Ants are creatures of little strength, yet they store up their food in the summer.”

Marunong silang magpahalaga sa bawat araw. Hindi tatamad-tamad. Nagtratrabaho habang may araw, habang may lakas. Hindi pa-bandying-bandying. Hindi mahilig mag-mall-ing. Hindi panay good-time. Masinop. Nag-iimpok. Naghahanda sa darating na bukas. Upang dumating man ang bagyo o unos, sila’y nakatitiyak na di maghihikahos, di magkukulang. Wala sa bokabularyo nila yung “bahala na!”

Ikaw... tulad ka rin ba ng langgam? O ika’y nilalanggam na sa sobrang tamis ng iyong ngiti dahil napapangiti ka sa iyong sarili.

Nawa’y ang ngiting iyan ay sanhi ng katiyakang ika’y nakapaghanda tulad ng langgam at binibigyang-halaga ang bawat araw sa iyong buhay.

“Bahala na…”

Que sera, sera...

Isang pagbubulay-bulay.

Kutsara't Tinidor

"Uy... may bisita kayong lalaki," ang bulalas ng aking tiyahin nang aksidenteng mahulog mula sa mesa ang tinidor na aking gamit habang nananghalian.

Madalas kong naririnig sa mga matatanda ang salitang ito, maski na kay Nanay nung araw. Na kapag nahulog daw ang tinidor ay may bisitang lalaki, at kung kutsara naman ay may bisitang babae. Sa isip-isip ko "anu kayang kinalaman ng kutsara't tinidor sa kung sino ang bisitang darating?" Eh kung kutsarita kaya ang nalaglag, ibig bang sabihin ay batang babae naman ang darating? Eh anu kaya naman sa batang lalaki? Maliit na tinidor? Hmm... teka, anu bang tawag sa maliit na tinidor?

Ang mga ganitong bagay ay ilan lang sa mga pamahiing maririnig mo pa sa kamalayan ng mga Pilipino hanggang sa ngayon na tayo ay nasa computer o supersonic age na. Ito'y mga paniniwalang ipinamana pa sa atin ng ating mga ninuno o nina lolo't lola. Ang pamahiin o superstitious beliefs ay yaong mga kakatwang kapaliwanagan o paniniwala sa mga bagay o kaganapan na nagsasaad ng maaaring mangyari sa tao o sinuman bagama't wala namang direktang kaugnayan ang mga bagay o kaganapang ito sa tao.

Tulad na lamang na "kapag may tumawid daw na pusang itim sa iyong harapan habang ika'y naglalakad o nagmamaneho kaya," wag na raw tumuloy sa pupuntahan dahil may peligrong nakaabang. Anu kaya ang kinalaman ng pobreng pusang itim sa iyong pupuntahan? Eh paano na lang kung napakahalaga ng iyong commitment ng araw na iyon? Ito ba'y ipagpapaliban mo dahil lang sa pusang itim? "Sana, pusang puti na lang ang dumaan," sambit mo pa marahil.

Gayundin naman na "kapag may aalis daw ng bahay at nagkataong may kumakain pa ," iikot daw ang pinggan ng dalawa o maka-ikatlong beses upang ang taong aalis ay maka-iwas sa anu mang disgrasyang magaganap. Anu kaya ang kinalaman ng pinggan at ang pag-ikot nito sa kapamahakang maaaring mangyari kung meron man? May timon kaya ito o kamay na pwedeng pumigil sa magaganap?

Meron pa nga na "kapag may kasamang binata o dalaga sa pagkain ay wag raw agad magliligpit ng kinainan" dahil baka raw di makapag-asawa ang mayuming dalaga at makisig na binata, at mapag-iwanan ng biyaheng Bikol, kumbaga. Anu kaya ang kinalaman ng pinagkainan sa ngalan ng pag-ibig o sa puso o kasing-kasing kung ito ba'y tatamaan ng pana ni Kupido o hinde?

Sadya ngang napakarami ng mga pamahiing tulad nito.. at siguro kung iisa-isahin natin ang mga pamahiing pamana sa atin ng henerasyong nagdaan ay aabutin tayo ng siyam-siyam, o ng pag-itim ng tagak at pagputi ng uwak.

May kasabihan ang matatanda, "Ang makinig sa sabi-sabi ay walang bait na sarili." Hindi raw dapat agad-agad nagpapaniwala. Paka-isipin daw muna ito ng maigi. Pagka't ang lahat ng bagay ay ginawa ng may kadahilanan. Dapat itong gamitin sa tamang pamamaraan o sa akmang layunin ng may akda nito.

Tulad ng kutsara't tinidor. Ito ay ginawa upang gamitin sa pagkain. Ang kutsara upang ipangkuha ng kanin at ulam, at katulong ng tinidor, ay maiabot sa bibig natin ang masarap na pagkain upang malasap ang linamnam ng lutuin.

Hindi ginawa ang kutsara't tinidor upang maging taga-anunsiyo ng bisitang darating. Gayundin na ang pusang itim ay di nilikha upang gawing warning sign, o ang pinggan o pinagkainan upang maging bolang kristal na magsasabi ng ating kapalaran.

Pagkat wala namang makababatid ng magaganap sa buhay ng tao kungdi ang Diyos na rin na nagpahiram sa atin ng angking buhay. Payak at may hangganan ang ating kaisipan upang matalos ng lubusan o matanto ng buo ang magaganap sa bukas.

God in His sovereign will allows things to happen for a reason. Similarly, He created us for a purpose. Walang nagaganap sa atin by chance, o kaya'y sanhi ng mga bagay, o kaganapan. Walang swerti, walang malas. Bagkus sa pamamagitan ng ating pananalig at pagsunod sa Kaniya, ang mga bagay na mabuti ay nagaganap sa ating buhay, at sa atin namang di pagsunod, ang masama o di mabuti ang nararanasan.

Tulad ng kutsara't tinidor na dapat gamitin sa akmang layunin ng pagkakagawa rito, gayundin ang ating buhay, ito'y ipinagkaloob sa atin upang magamit sa ini-akda Niyang layunin - ang layuning magamit Niya sa Kanyang kapurihan at sumunod sa Kaniyang kalooban.

"I praise you because I am fearfully and wonderfully made; your works are wonderful, I know that fully well." (Psalms 139:14)

Tayo'y Nilikha Niya sa Kanyang kapurihan lamang.Isang pagbubulay-bulay.

Pagpapala Niya'y sumaating lahat.

kuya Max