Hintuturo (Sino ang Salarin)

"Limang mga daliri... kamay at paa... dalawang tainga, dalawang mata, ilong na maganda.

"Tanda nyo pa ba ang awit na ito? Yan ang awit na madalas na kinakanta sa atin marahil ng ating Nanay o Yaya o maging sa eskuwela nung tayo'y elementariya pa at nung tayo'y mga kyut pang mga bata. Kyut, dahil pag lumaki na raw kasi nagiging a-kyut.

Di naman po sa pagiging kyut ang topic natin sa Pagbubulay-bulay sa linggong ito pagkat alam kong kyut naman ang lahat. Na kahit nga pango ang ating ilong ay maganda pa ring tingnan. Kaya tamang-tama lang ang awit na "Limang mga daliri... kamay at paa... dalawang tainga, dalawang mata, ilong na maganda."

Class... ang topic natin ngayon ay tungkol sa ating mga daliri (di kasama yung sa paa). Ito ay ang ating hintuturo.

Ang hintuturo ay siyang tawag sa isa sa limang daliri natin sa kamay na ginagamit nating pang-turo kung may nais tayong tukuyin at tiyakin at ipakita sa kausap ang bagay o taong tinutukoy.

Bagama't ang sabi ng iba, may iba't ibang tawag raw ang mga daliri natin. May hinlalaki at may hinliliit. Kung anu pa ang mga iba ay di ko lubos na batid, bagkus ang tiyak na alam ko'y ang hintuturo.

Saan at sino ang gumagamit ng hintuturo?

Di lamang si Ms. Bilmoko (shortened for "bili mo ko nyan" "bili mo ko nyon") ang mahilig gumamit ng hintuturo. Ang mga bata rin ay sana'y na sana'y gumamit ng hintuturo. Kaya nga minsan ayaw nating isama si utoy at si ineng kapag pupunta ng mall dahil tiyak magtuturo na naman. At pag hindi mo binili ang ibig ay tiyak na mag-ngangangawa at maglulupasay na.

Madalas nagagamit natin ang ating hintuturo, consciously or unconsciously. Kapag ayaw nating tumanggap ng responsibilidad, ginagamit natin ang hintuturo. Nagtuturo tayo ng iba. "Siya na laang. Di kasi ako puwede eh."

Kapag ayaw nating akuin ang kasalanan bagama't maliwanag pa sa sikat ng araw sa dalampasigan na tayo ang nagkamali ay ginagamit natin ang ating hintuturo. "Siya naman kasi ang may kasalanan eh. Kung di ba naman niya ako binuyo, magagawa ko ba yon?" ang pangangatwiran mo pa.

Ang paggamit ng hintuturo sa di tamang gawi ay unang naganap ilang libong taon na ang nakalipas sa hardin ng Eden. Nang ang unang taong nilikha ng Diyos ay sumuway sa Kanyang utos. Wika ng Panginoon sa kanila sa Genesis 2:16-17, "You are free to eat from any tree in the garden; but you must not eat from the tree of the knowledge of good and evil, for when you eat of it you will surely die."

Subalit di ito ang naganap. Sa pambubuyo ng ahas (na walang iba kungdi si Satan) kinanin ni Eba at Adan ang bungang ipinagbabawal kainin. And the rest is history. It plunges the whole mankind into sin and eternal damnation.

Sino ang salarin? "Siya kasi eh..."

Nang tanungin ng Diyos kung bakit sila sumuway sa Kanyang utos, unang sumagot si Adan "Ito po kasing babaeng inilagay nyo sa akin, ibinigay niya sa akin ang bunga at tinukso akong kainin din."

"Bakit mo ginawa iyon", ang baling ng Diyos sa babae. "Ito po kasing ahas na ito, tinukso ako kaya ko kinain ang bunga", ang sagot ng babae.

Di man natin nakita kung papaano itinuro ni Adan ang babae bilang salarin, at kung papaano naman iniiwas ni Eba ang sarili at itinuro ang ahas bilang siyang salarin, ay maisasalarawan natin sa ating isipan na sila'y gumamit ng kanilang hintuturo upang iiwas ang sarili at ibaling sa iba ang pagkakamali.

At kung may hintuturo rin marahil ang ahas ay magtuturo rin ito at ibabaling sa babae ang sisi, "eh ikaw kasi eh... gusto mo rin naman di ba?, ba't ako ang sinisisi mo?" Yun nga lamang, wala na siyang mapagbalingang iba pagka't tatlo lamang silang naroroon. Marahil kung meron pa, naibaling pa sa iba ang sisi.

Dito nagsimula ang unang pagtuturuan. Dito nag-ugat ang pagsisisihan na hanggang ngayon ay nagagawa natin. Pilit nating iniiwas ang sarili sa maling nagawa. Pilit na nagbibigay ng baluktot na paliwanag, maiiwas lamang ang sarili at sa responsibilidad.

Hintuturo. Ikaw ba'y madalas gumamit ng iyong hintuturo?

Dapat nating pakalimiin, na kapag ginamit daw natin ang ating hintuturo upang ibaling sa iba ang sisi, ang nalalabing apat na daliri nati'y sa atin naman nakaturo. Sabi ng awit, "Bago mo linisin ang dungis ng iyong kapwa, hugasan mo (muna) 'yong mukha."

Yan rin ang nasasaad sa Matthew 7:3-4, "Why do you look at the speck of sawdust in your brother's eye and pay no attention to the plank in your own eye? " Na kung tatagalugin at sasabihin sa mas malalim na kahulugan ay ganito "Bakit mo nakikita ang puwing sa mata ng iyong kapwa, eh yang troso sa mata mo na pagkalaki-laki ay di mo napapansin at nakikita?".

Hintuturo. Sa susunod na paggamit natin ng ating hintuturo, tiyaking ito'y di para magturo ng iba at ibaling ang mali at kasalanan. Bagkus, palagiang muni-muniin ang bawat gawi natin upang di nagkakamali at ang nais at kalooban lamang ng Diyos ang siyang ginagawa natin.

Sa halip na magturo, sarili'y bantayan upang di makasuway sa utos Niya.

Hintuturo. Sino ang salarin?

Ikaw o ako... paka-ingat sa paggamit ng hintuturo.

Isang pagbubulay-bulay.

Pagpapala Niya'y sumaatin.

Peklat - Isang Pagbubulay-bulay

Madalas tuksuhin ng mga bata ang isang kalaro kapag ito'y tadtad ng peklat sa binti. "Ay ang bata ang daming singko at diyes sa binti.. hahahaha....." ang maririnig mo habang sila'y nagtatawanan. At ang pobreng bata naman na sentro ng tuksuhan ay uuwing luhaan at magsusumbong kay Nanay o kay Itay. Subalit kung "atapang na lalaki", ito'y di patatalo at gaganti rin ng tukso. "Ikaw nga eh may alkansiya sa ulo... hahahaha..." sabay turo sa kalbong ulo ng kalaro.

Masarap gunitain ang mga panahong tayo'y isang paslit na bata pa. Walang muwang, walang inaalala, walang pinu-problema. Ang tanging gawi at iniisip lamang ay ang maglaro at magtampisaw sa tubig ng ulan o sa baha, ang maghabulan o magbaril-barilan sa mga batang kalalakihan, o magbahay-bahayan sa mga batang kababaihan naman. Sadya ngang napakasarap namnamin ang mga panahong yaon. Ang sarap maging bata, wag lamang magmistulang esep-bata.

Subalit ang sarap ng pagiging bata ay minsa'y may kaakibat din namang mga mapapait at masasakit na alaala. Alaalang nanunumbalik kapag nakakapa natin o nahahawakan at napapansin ang peklat sa binti, o sa kamay, sa mukha at ibang bahagi ng katawan. Peklat na sanhi ng ating kakulitan o katigasan ng ulo, o peklat na dulot ng kaapihan at pananakit na natamo. Anu man ang kadahilanan at naging sanhi ng pagkakaroon natin ng peklat, ang mga ito'y may aral na taglay na dapat pagbulay-bulayan at pagkatandaan natin upang di na maulit at maragdagan pa ang hapdi, ang sakit na mararanasan at sa huli'y maging panibagong peklat sa ating katawan, o sa ating puso at sa isipan.

Ang peklat ay maaaring isang pisikal na bagay sa bahagi ng ating katawan na dulot ng isang sugat na natamo. Gumaling man at maghilom nag-iwan naman ito ng kakaibang marka na siyang tinatawag nating peklat.

Gayunman, may peklat ding di nakikita ng ating paningin subalit nadarama natin. Peklat na dulot ng mapapait na karanasang pinagdaanan sa buhay na patuloy na nag-iiwan ng malungkot at mapait na alaala. And sometimes, the deepest scar are those that we cannot see, but we can feel the terrible pain it gives.

Subalit ang nakaraan ay di na dapat pang maging dahilan upang tayo'y di umusad at magtagumpay at manatili na lamang luhaan at talunan, bagkus ang peklat na natamo, maging ito man ay pisikal o sa puso o isipan ay dapat maging daan upang lalo pang maging masipag at magpunyagi upang marating at makamit ang mga pangarap at magampanan ang pagtawag sa atin ng Panginoon sa buhay na may kabanalan.

Tulad ng nasasaad sa Kanyang Salita sa Philippians 3:13-14, "But one thing I do: Forgetting what is behind and straining toward what is ahead, I press on toward the goal to win the prize for which God has called me heavenward in Christ Jesus." Dapat nating iwanan na at kalimutan ang nakaraang nagdulot sa atin ng peklat, at bagkus tayo'y humarap sa kasalukuyan at sa mga darating na araw ng ating buhay. Nang magkagayon, magiging maaliwalas ang lahat ng ating gagawin ng may ngiti sa ating mga labi, hindi ng lungkot at pighati.

Ikaw ba'y may peklat?

"Ay ang bata ang daming singko at diyes sa binti.. hahahaha....."

Wag tayong magpatalo sa pambubuyo ng ating kaaway, bagkus harapin natin ng buong tapang ang larangan ng buhay taglay ang pag-asa sa tagumpay na ipagkakaloob Niya.

"Peklat" - isang pagbubulay-bulay.

Bato, bato sa langit (Isang Pagbubulay-bulay)

"Bato, bato sa langit, ang tamaan ay siguradong bukol..."

Nasubukan nyo na bang mabukulan? Masakit, di ba? Lalo na nga't wala ka namang masamang ginawa subalit bakit ba namang ang batong inihagis ay sa'yo tumama. Siguro, maghahalo ang balat sa tinalupan at mag-a-ala-Incredible Hulk ka sa galit.

Subalit ang katagang ito na madalas nating naririnig "bato, bato sa langit ang tamaan ay wag magagalit", ay sadyang iniuukol sa sinuman - guilty man kumbaga o hindi. Kaya nga ang sabi, "wag magagalit". Sports lang. Tanggapin mo na lang ng may ngiti. Pagkat ang magalit daw ay guilty.

Ano ba ang maaaring mapagbulay-bulayan sa katagang ito? Bakit ba ang batong inihagis ay sa langit nagmula? Ito kaya'y kometang nahulog mula sa himpapawid? O piraso ng nasirang SkyLab at bumagsak sa lupa.

Ang katagang ito ay maihahambing sa nakasaad sa Salita ng Panginoon na matatagpuan sa Hebrews 4:12 na ang sabi "For the word of God is living and active. Sharper than any double-edged sword, it penetrates even to dividing soul and spirit, joints and marrow; it judges the thoughts and attitudes of the heart."

Ang Salita ng Diyos daw ay higit pa sa espadang dalawa ang talim. Kapag ito'y tumama, abot hanggang kasu-kasuan. Hanggang sa pinakadulu-duluhan ng ating buto.

Tulad ng bato sa langit na galing pa sa pagkataas-taas na lugar , kapag bumagsak at sa iyo'y tumama, tiyak bukol ang abot. Kung bakit ba naman sa dinami-dami ng tao sa daigdig ay sa'yo tumama ang bato.

Gayundin daw ang Salita ng Diyos, walang makaka-iwas, walang makaka-ilag kung sa'yo sadyang ipinukol. Ang dapat sambitin na lamang ay "Aray!" kalakip ang pasasalamat na sa'yo ito'y tumama.

"Aray" pagkat ito'y masakit, pagka't ang katotohan ay sadyang masakit.

Subalit, minsa'y kailangan tayong masaktan. Kailangang magdugo ang puso. Kailangang dumanas ng pighati, ng kalungkutan, ng pagdarahop, ng pag-iisa, upang mabago ang ating kalooban. Upang ang pusong dati'y animo'y bato, ay matutong magpakumbaba at tanggapin ang mali at pagkukulang, ang pagsisihan ang kasalanan at tuwirin ang landas na dinaraanan.

Nang magkagayon, pasasalamat ang mamumutawi sa iyong labi. "Salamat sa bukol" ang marahil ang maibubulalas ng iyong bibig.

Kung kaya, "Bato, bato sa langit, ang tamaan ay wag magagalit".

"Aray!"

Ang sakit nyon huh....

Subalit salamat...

Isang pagbubulay-bulay.

Pagpapala Niya sumaatin.

Be Still....

" Be still, and know that I am God..." - Psalms 46:10

"Be still and know that I am God" - ang mga katagang ito na mula sa ating Panginoon ay kailanma'y di ko malilimutan. Hindi lamang sa dahilang ito'y sadyang totoo at makailang beses ko nang naranasan at patuloy na nararanasan, kungdi dahil ito ang titulo ng unang mensahe na aking inihatid mula sa Panginoon nang una Niya akong magamit na maging Mensahero (o Tagapaghatid) ng Kanyang mga Salita.

Tandang-tanda ko pa, ika nga. Taong 1987 iyon. ooppss... wag na laang baka magkabilangan na naman ng taon. hehehe... Mas mainam na mag-concentrate na lamang muna tayo sa ating Pagbubulay-bulay ngayong Linggong ito, na pinamagatang "Be Still".

"Be still". Kung tatagalugin, ang tamang translation nito ay "ipayapa mo ang iyong kalooban." Hindi ang "mamayapa ka" o "pumayapa ka" pagka't iba na ang magiging connotation nito.

Napakagandang pagbulay-bulayin ang mga salitang, "Be still". Isang kalagayang dapat nating angkin, lalo na sa magulo at masalimuot na takbo ng mundong ito. Sa panahong tayo'y nakararanas ng kabalisaan, ng takot, ng pangamba, ng kawalan ng pag-asa sanhi ng mga mabibigat na problema at pagsubok na dumarating.

"Be still". Sa aking palagay, ito ang kailangan ng maraming tao sa ngayon higit sa ano pa man. Hindi ang pera, hindi ang kayamanan, hindi ang katanyagan, hindi ang kapangyarihan.

Kailangan natin ng pera. Sinong magsasabing di niya kailangan ito? Kailangan natin ng yaman. Sinong ayaw yumaman at manatili na lamang mahirap? Ang maging "isang kahig, isang tuka", sabi nga ng mga matatanda. Kaya nga tayo narito sa ibang lupain at nangibang-bayan para magtrabaho dahil nais nating guminhawa ang buhay. Ang maging mayaman.

Nais nating maging tanyag. Ang makilala sa lipunang ating kinaroroonan o maging sa buong mundo kung papalarin. Ang magtagumapay sa piniling career. Nais nating magkaroon ng kapangyarihan, ang mailagay sa luklukan kung saan isang salita mo lamang at kumpas ng iyong mga kamay ay mangyayari na ang iyong ibigin.

Subalit ang mga ito ba ang kailangan nating tunay o ang kapayapaan ng puso at katiwasayan ng kalooban?

Maaaring makabawas ng ating alalahanin kung may pera o yamang angkin. Maaaring masarap maranasang ikaw ay sikat at hinahangaan at may kapangyarihan. Subalit aanhin natin ang mga ito, kung puso naman nati'y puno ng bagabag at takot, at ang isip ay tuliro at balisa.

Sa aking pananatili rito sa Dubai kung saan ako'y namalagi ng limang araw for a work-related visit, aking napansin ang mabilis na pag-usad ng bansang ito - maraming construction na ginagawa, kaliwa't kanan. Mga matatas na building at naggagandahang architectural design. Malalawak na daan at ang malapit ng buksan na pagkahaba-habang Metro Rail Dubai. Marami ring mga turistang naririto. Makikita mo sila sa mga naglalakihang malls na ang karamiha'y mga Europeans. Marami ring mga manggagawang nagtratrabaho bilang overseas workers na mula sa iba't ibang bansa, tulad ng mga Pilipino. Mayroon sa construction, mayroon sa opisina, mayroon sa mga fast food, restaurants, hotels, atbp.

Akin silang pinagmasdan. At sa aking pagmamasid, nabanaag ko sa kanilang mga mukha at natalos sa kanilang mga mata ang iba't ibang damdamin. May nakangiti, may humahalakhak, may nag-iisip ng malalim, may nakatingin sa malayo, at may ibang animo'y may hinahanap sa bawat taong dumaraan sa kanilang harapan at sa bawat bagay na nalalapatan ng kanilang paningin.

Sa wari ko, sa likod kaya ng halakhak na iyon, sa bawat ngiti kaya ng kanilang labi ay kaakibat nito'y kapayapaan ng puso at katiwasan ng kalooban? O ito'y panlabas na anyo lamang?

Ano kaya ang nais kamtin sa pagtanaw sa kalayuan? Naghahanap kaya sila ng kasagutan? Hinahanap kaya nila ang kapayapaan o ito'y kanila ng taglay?

"Be still." Ipayapa mo ang iyong kalooban at mababatid mong may nagmamahal sa'yo. May nag-iingat sa'yo. May umaabot sa'yo sa oras ng pangangailangan.

"Be still". Ito ang dapat gawin. Ito ang turo sa atin ng Panginoon. "Be still and know that I am God" Nang magkagayon, ating mababatid Siya pala ang Diyos na higit na makapangyarihan. Siya ang ating kailangan. Siya ang kasagutan.

Kailangan lamang nating manahimik at alalahanin na andiyan lamang Siya, di tayo iniiwan, di pinababayaan. Upang sa gitna ng kaguluhan, ng paghahanap, ng animo'y kawalan ng kahulugan ng buhay, ay makamit natin ang kapayapaan ng puso at katiwasayan ng kalooban, at mabatid ang tunay na Tagapagkaloob nito.

"Be still". Manahimik. Damhin mo Siya at makinig. At mababatid mong "Siya ang Diyos" ang tagapagkaloob ng tunay na kapayapaan.

"Be still". Isang pagbubulay-bulay.

Pagpapala'y Niya'y ating kamtin.

Ang Mas Mahalaga at Higit Na Mainam

"Ang mahalaga ay importante, ang importante ay mahalaga," ang pinagkadiin-diinang sinabi ng aking kausap. Ang akala ko siya'y nagbibiro, subalit seryoso ang kanyang mukha at aninag ko ang pagkunot ng kanyang noo, pati paglaki ng butas ng kanyang ilong.

Sa loob-loob ko, tama nga. Kapag mahalaga sa'yo ang isang bagay o tao, prinsipiyo o isang gagawin, ito'y iyong pinagdidiin-diinan. Tinitiyak na naunawaan ng kausap mo o sinasabihan. Inuulit ng makailang beses.

Kung susuriin, maraming bagay ang pinahahalagahan ng tao o mga bagay na sa isip niya'y mahalaga. Ang mga bagay na kailangan para mabuhay ay mahalaga, tulad ng hangin at pagkain. Ika nga, these are the things you cannot live without. Lalo na ang hangin. Ilang minuto o segundo nga lamang marahil na mawala ito ay para na tayong isda na inalis sa tubig na papalag-palag at pipiglas-piglas. Gayundin ang pagkain. Bagama't maaari pa ring makapag-survive ng ilang mga araw o buwan na walang pagkain, subalit di rin ito tatagal.

Man's basic needs which is food, shelter and clothing ay tinuturing na mahalaga. Mahalaga sa tao na may sinisilungan sa araw o gabi, kahit na nga ito'y gawa sa karton lamang. Mahalaga sa tao ang may sinusuot, kahit na nga ito'y nangigitata at iisa na lamang. Bagama't sa panahon natin, pansin ko minsa'y di na alintana kung may saplot man o wala. Sa halip na ang damit ay suutin, ay inaalis pa. But that is a different matter altogether. Mahalaga pa ring may damit na isinusuot. Subalit mahalaga nga ba ang mga ito?

O may mas higit na mahalaga?

May mga bagay rin na akala ng tao ay mahalaga. O mga bagay na ipinapasa-isip sa tao na mahalaga. Kailangang gumamit ka ng sabong pampaputi para pumuti at kuminis ang iyong kutis, yung gawa sa papaya o gawa sa avocado. Gumamit ka ng whitening lotion o astringent. Uminom ka ng ganito o ganyan. Kailangang may vitamin B1, B2, B4 at kung anu-ano pa.

Dapat may TFC ka sa bahay o GMA Pinoy para updated ka ng mga kaganapan sa Pilipinas at mga balitang ta-artis. Dapat may celfon ka. Yung N-series. Dapat may digital cam ka, yung 10 pixels o mas mataas pa. Dapat may laptop ka, yung pwedeng wireless at 100 gigs ang hard disk. Dapat may DSL ka na 24/7 on-line ay pupuwede. Dapat may car ka, kahit di brand new, basta tumatakbo pa. Dapat may Bravia ka o entertainment showcase. Dapat... dapat... dapat.... Ang dami kung tutuusin. Subalit, sadya nga bang mahalaga ang mga ito?

O may mas mahalaga?

Kunsabagay, may mga bagay na mahalagang meron ka. Tulad ng trabaho, kungdi magiging animo'y parasite lamang tayo, laging umaasa sa iba. Dapat nakatapos ka ng pag-aaral sa haiskul at kolehiyo, pagka't kung hindi, mahirap din makakuha ng magandang trabaho. Bagama't may mga exception dito.

Mahalaga na may kasama ka sa buhay. May asawa't anak. Subali't di rin ito katiyakang magiging maligaya ang tao. Minsan pa nga, nagiging kalbaryo ito at nagiging mistulang alipin kapag sambit na lamang lagi natin ay "Paano ako, kung wala ka?"

Kung gayon, alin ang mas mahalaga?

Ang materyal na bagay ba? Subali't ito'y pumapanaw. Nawawala, ninanakaw, inaanay, kinakalawang.

"Do not store up for yourselves treasures on earth, where moth and rust destroy, and where thieves break in and steal. But store up for yourselves treasures in heaven, where moth and rust do not destroy, and where thieves do not break in and steal." - ang sabi ng Banal na Kasulatan sa Matthew 6:19-20

Ang kapangyarihan o katanyagan ba? Subali't marami ang tanyag at makapangyarihang tao ang sadyang malungkot, bagama't akala natin sila na ang pinakamaligaya at pinakamapalad na tao sa mundong ibabaw. May kasabihan nga na "It's lonely being at the top". Sadya nga, lalo na kung ika'y nag-iisa na roon at ang lahat ay abot-tanaw mo na lamang.

Hindi ang mga ito ang mahalaga. Hindi ang tao, hindi ang materyal na bagay, hindi ang kapangyarihan, hindi ang katanyagan. Ang mahalaga ay may kinikilala tayong Diyos at Panginoon ng ating buhay. May tunay na Tagapagligtas at katiyakan ng kaligtasan.

Ito ang higit na mahalaga.

Nasasa-iyo na ba ang mahalagang bagay na ito? O may mas pinahahalagahan pa tayo na akala natin ay mahalaga, subalit nakakalimutan natin ang mas at higit na mahalaga.

"For what will it profit a man if he gains the whole world, and loses his own soul?" - Mark 8:36

Pagpalain nawa Niya ang lahat ng dumirinig ng Kanyang Salita at gumaganap nito.

Isang pagbubulay-bulay.

kuya Max

Pagal ka na ba?

“Who have I in heaven, but you? There is nothing on earth I desire besides you. My heart and my strength, many times they fail but there is one truth that always will prevail…God is the strength of my heart and my portion forever…”

Hango ito sa isang awit na aming ini-ensayo. Habang inaawit namin ito, dinarama ko ang tunay na kahulugan ng mensahe sa puso ko at nakaramdam ako ng panibagong sigla at kalakasan mula sa Kanya.

Totoo ang tinuran ng awit. Minsan, dumarating ako sa punto na para bang wala na akong lakas para lumaban. Napapagal. Nahahapo.

Sa dami ba naman ng problema at mga suliranin sa buhay, sa pamilya, sa paligid, sa trabaho, sa bansa at sa kung anu-ano pa. Minsan, di ko maiwasan na maapektuhan. Akala ko kakayanin ko sa sariling lakas, subalit hindi pala. Kulang ang aking lakas. Nakakahapo. Nakakapagod.

Subalit mayroong isang uri ng lakas upang mapagtagumpayan ang lahat ng ito... .ito ay ang kalakasang mula sa Dios.

Kung pagbubulay-bulayan natin ang bawat araw na lumilipas, maraming pagkakataon sa buhay natin na para bang tayo’y nagsasawa na. Parang ayaw na nating isipin na may pag-asa pa. Punong-puno tayo ng kabigatan sa buhay, tension, pressure, stress, kahinaan at kalungkutan. Nandito tayo malayo sa mahal sa buhay, nagsisikap para kanila, mapatapos ang mga anak sa pag-aaral, mabigyan ng magandang kinabukasan, makaahon sa kahirapan at makamit ang mga pangarap sa buhay. Subalit sa kabila ng ating pagtitiis, may mga pagkakataong darating ang mga kabiguan at kapaitan sa buhay. Mababalitaan natin, may mga pinagkakalokohan si misis o si mister. Ang mga anak, sobra sa mga bisyo at minsan pa, malalaman natin na buntis na o nag-asawa na ng wala sa panahon. Hindi na nakatapos ng pag-aaral, tapos sa magulang lahat iaasa ang bigat na pinapasan.

Nandiyan din ang mga pagkakataong ang mga mahal natin sa buhay ay papanaw na lamang ng bigla. Kausap o kasama mo kani-kanina lang, maya-maya’y o bukas ay wala na.

Masakit di ba? Dulot ay lungkot at pighati. Nakakapagod. Nakakapanlumo.

Okey lang sana kung ganoon lang. Pero di natatapos dito ang lahat. May mga pangyayari pang sadyang nakapagbibigay ng karagdagang lungkot.

Nandiyang mababalitaan natin ang maraming sakuna, bagyo, lindol, aksidente, rape, scandal, patayan, atbp. Balita ng nakawan, ng patayan, ng hiwalayan, balita, balita, balita! Nakakapagod na.

Dagdag pa ang pagtaas ng mga bilihin. Lahat na lang ay tumataas. Tumataas ang pamasahe, ang gasolina, ang kuryente, ang tubig, at iba pang mga bills. Tumataas din ang crime rate at poverty rate ng bansa. Tumataas ang ratings ng iba’t ibang shows. Tumataas din ang dami ng walang mga trabaho. Tumataas ang ang nakikipagsapalaran sa ibang bansa. Tumataas din ang nawawalan ng ama, ng ina o ng pamilya. Tumataas ang mga ka-text at ka-talk, so tumataas din ang bayad sa load.

At parang kulang pa. Pati ang mga nakapwesto sa pamahalaan ay nakapagdaragdag ng kapaguran sa puso’t isipan. Mga taong ang iniisip ay sariling interes at kapakanan lamang. Bangayan dito, bangayan doon. Siraan dito, siraan doon. Away-bati, bati-away. Pangako ngayon, pangako bukas, pangako na napako. Paikot-ikot na lang.

Nakakapagod na nga! Nakakapanlumo na.

Maraming pang mga bagay at pangyayari na kung iisa-isahin natin ay sadyang tayo’y panghihinaan ng loob at para bagang wala ng pag-asa.

Subalit katulad ng mensahe ng awit “My heart and my strength many times they fail, but there is one truth that always will prevail…”

Meron palang katotohanan na dapat nating malaman. Ang katotohanang “God is the strength of our heart and our portion forever”. Kaya anuman ang sitwasyon natin sa buhay, anuman ang kinatatayuan at kinalalagyan, lagi nating isa-isip at isa-puso na merong kalakasan na nagbubuhat sa Panginoon. Ito ang susi ng lahat para tayo magtagumpay. Kalakasang papawi ng ating kapaguran.

Napapagal ka na ba? Nahahapo?

May pag-asa pa…kung mananatili lamang tayo sa Kanya – ang tunay na tagapagkaloob ng kalakasang kailangan natin.

“We can do all things through Christ who gives us strength…” – Phil. 4:13

Isang pagbubulay-bulay.

**akda ng daddy ni EJ**

Twister (Ipo-Ipo) - chasing after the wind

"Twister". Maaaring pamilyar kayo sa salitang ito. Titulo siya ng isang action-drama English movie na ipinalabas noong 1996 na pinagbidahan nina Helen Hunt at Bill Paxton bilang mag-asawang researcher na parehong inaalam kung papaano huhulihin ang tornado, o ang isang rumaragasang hangin, o sa lokal na vernacular ay ipo-ipo.

"Twister" ang taguring sa tornado na minsa'y tinatawag ding "cyclone". Tinawag na twister ang tornado pagka't kung ito'y rumagasa ay paikot-ikot o animo'y nagtwi-twist at ang bahagi na maraanan ng kanyang pinaka-buntot ay tiyak na mawawasak, lalo na kung sadyang mabilis ito na umaabot minsan ng 200 hanggang 300 mph.

Ang tornado ay kadalasang nangyayari sa bahagi ng Amerika. Sa atin ay bibihira ito, kung meron man ay di tulad ng tornado sa Amerika, ito ay bahagya lamang at ang tawag natin dito ay ipo-ipo.

Sa pelikulang "Twister", hindi ang hangin ang animo'y humahabol sa tao upang manalasa, kungdi ang tao (ang mga karakter sa pelikulang ito) ang siyang humahabol sa hangin upang ilagay ito sa isang sisidlan.

Mahahabol nga ba ng tao ang hangin? Maisisilid ba siya sa isang tapayan? Mahahawakan ba siya ng ating mga kamay? Maigagapos ba natin ang ihip ng hangin?

Lawit na marahil ang iyong dila sa kakahabol, subalit di mo pa rin siya maigagapos. Pudpod na iyong talampakan, subalit di mo pa rin siya mahahawakan. Tuliro na iyong isip, subalit di mo pa rin siya maaapuhap.

Hindi nga mahahabol ng tao ang hangin.

Maaaring sa panaginip lamang, "Doon lang..." sabi nga sa awit noon ni Nonoy Zuniga. Sa panaginip marahil ay pwede. Hindi lang ang paggapos ng ihip ng hangin ang magagawa natin. Doon ay kaya natin ipunin lahat ng bituin, doon ay kaya nating ipagbawal buhos ng ulan, "sa panaginip lang ako may nagagawa" ang saad pa nga ng awit na ito.

Kung gayon, isang kahangalan ngang maituturing ang paghabol sa hangin. Isang walang-kabuluhang gawi kung iisipin.

Yan din ang namalas at napagtanto ni Solomon, ang pinakamatalinong tao na nabuhay sa ibabaw ng mundo. Wika niya sa Ecclesiastes 1:14, "I have seen all the things that are done under the sun; all of them are meaningless, a chasing after the wind."

May katotohanan ang tinurang ito ni Solomon. Ang lahat daw ng pinagsusumikapan ng tao, ang kanyang pinagpapaguran, ang umuubos ng kanyang panahon at kalakasan, ay mistulang isang paghabol lamang sa hangin. Walang kahulugan, walang katuturan, walang saysay.

Walang saysay pagka't hindi ang mga ito ang tunay na kahulugan ng buhay, o nagbibigay kahulugan sa ating buhay. Isang mistulang paghabol sa hangin ang magkamal ng limpak-limpak na kayamanan, ang marating ang rurok ng tagumpay, ang maitanyag at tanghaling pinakasikat at makapangyarihan, subalit salat naman at hikahos ang kaluluwa pagka't walang Diyos na pinanampalatayaan at pinaglilingkuran.

"Tatanda at lilipas din ako", sabi nga ng awit. Darating ang takdang araw ng ating paglisan sa mundong ito. May saysay ba ang panahong lumipas? May katuturan ba ang bawat araw na dumaraan? May kahulugan ba ang bawat pagdugtong ng Panginoon sa ating buhay?

O ito'y mistulang paghabol lamang sa hangin? Meaningless... a chasing after the wind.

"Twister" - paikot-ikot ba na mistulang ipo-ipo ang iyong buhay?

Naghahabol ka pa ba sa hangin?

May panahon pa. Hindi pa huli ang lahat. Habang may buhay ay may pag-asa. Sikapin natin na sa bawat pagdatal ng araw sa ating buhay, ito'y maging makahulugan, maging makabuluhan, magkaroon ng saysay, pagkat iniaalay natin sa tunay na may akda ang buhay.

"Now all has been heard; here is the conclusion of the matter: Fear God and keep his commandments, for this is the whole [duty] of man." - Ecclesiastes 12:13

Isang pagbubulay-bulay.

Pagpapala Niya'y sumaating lahat.

Kutsara't Tinidor

"Uy... may bisita kayong lalaki," ang bulalas ng aking tiyahin nang aksidenteng mahulog mula sa mesa ang tinidor na aking gamit habang nananghalian.

Madalas kong naririnig sa mga matatanda ang salitang ito, maski na kay Nanay nung araw. Na kapag nahulog daw ang tinidor ay may bisitang lalaki, at kung kutsara naman ay may bisitang babae. Sa isip-isip ko "anu kayang kinalaman ng kutsara't tinidor sa kung sino ang bisitang darating?" Eh kung kutsarita kaya ang nalaglag, ibig bang sabihin ay batang babae naman ang darating? Eh anu kaya naman sa batang lalaki? Maliit na tinidor? Hmm... teka, anu bang tawag sa maliit na tinidor?

Ang mga ganitong bagay ay ilan lang sa mga pamahiing maririnig mo pa sa kamalayan ng mga Pilipino hanggang sa ngayon na tayo ay nasa computer o supersonic age na. Ito'y mga paniniwalang ipinamana pa sa atin ng ating mga ninuno o nina lolo't lola. Ang pamahiin o superstitious beliefs ay yaong mga kakatwang kapaliwanagan o paniniwala sa mga bagay o kaganapan na nagsasaad ng maaaring mangyari sa tao o sinuman bagama't wala namang direktang kaugnayan ang mga bagay o kaganapang ito sa tao.

Tulad na lamang na "kapag may tumawid daw na pusang itim sa iyong harapan habang ika'y naglalakad o nagmamaneho kaya," wag na raw tumuloy sa pupuntahan dahil may peligrong nakaabang. Anu kaya ang kinalaman ng pobreng pusang itim sa iyong pupuntahan? Eh paano na lang kung napakahalaga ng iyong commitment ng araw na iyon? Ito ba'y ipagpapaliban mo dahil lang sa pusang itim? "Sana, pusang puti na lang ang dumaan," sambit mo pa marahil.

Gayundin naman na "kapag may aalis daw ng bahay at nagkataong may kumakain pa ," iikot daw ang pinggan ng dalawa o maka-ikatlong beses upang ang taong aalis ay maka-iwas sa anu mang disgrasyang magaganap. Anu kaya ang kinalaman ng pinggan at ang pag-ikot nito sa kapamahakang maaaring mangyari kung meron man? May timon kaya ito o kamay na pwedeng pumigil sa magaganap?

Meron pa nga na "kapag may kasamang binata o dalaga sa pagkain ay wag raw agad magliligpit ng kinainan" dahil baka raw di makapag-asawa ang mayuming dalaga at makisig na binata, at mapag-iwanan ng biyaheng Bikol, kumbaga. Anu kaya ang kinalaman ng pinagkainan sa ngalan ng pag-ibig o sa puso o kasing-kasing kung ito ba'y tatamaan ng pana ni Kupido o hinde?

Sadya ngang napakarami ng mga pamahiing tulad nito.. at siguro kung iisa-isahin natin ang mga pamahiing pamana sa atin ng henerasyong nagdaan ay aabutin tayo ng siyam-siyam, o ng pag-itim ng tagak at pagputi ng uwak.

May kasabihan ang matatanda, "Ang makinig sa sabi-sabi ay walang bait na sarili." Hindi raw dapat agad-agad nagpapaniwala. Paka-isipin daw muna ito ng maigi. Pagka't ang lahat ng bagay ay ginawa ng may kadahilanan. Dapat itong gamitin sa tamang pamamaraan o sa akmang layunin ng may akda nito.

Tulad ng kutsara't tinidor. Ito ay ginawa upang gamitin sa pagkain. Ang kutsara upang ipangkuha ng kanin at ulam, at katulong ng tinidor, ay maiabot sa bibig natin ang masarap na pagkain upang malasap ang linamnam ng lutuin.

Hindi ginawa ang kutsara't tinidor upang maging taga-anunsiyo ng bisitang darating. Gayundin na ang pusang itim ay di nilikha upang gawing warning sign, o ang pinggan o pinagkainan upang maging bolang kristal na magsasabi ng ating kapalaran.

Pagkat wala namang makababatid ng magaganap sa buhay ng tao kungdi ang Diyos na rin na nagpahiram sa atin ng angking buhay. Payak at may hangganan ang ating kaisipan upang matalos ng lubusan o matanto ng buo ang magaganap sa bukas.

God in His sovereign will allows things to happen for a reason. Similarly, He created us for a purpose. Walang nagaganap sa atin by chance, o kaya'y sanhi ng mga bagay, o kaganapan. Walang swerti, walang malas. Bagkus sa pamamagitan ng ating pananalig at pagsunod sa Kaniya, ang mga bagay na mabuti ay nagaganap sa ating buhay, at sa atin namang di pagsunod, ang masama o di mabuti ang nararanasan.

Tulad ng kutsara't tinidor na dapat gamitin sa akmang layunin ng pagkakagawa rito, gayundin ang ating buhay, ito'y ipinagkaloob sa atin upang magamit sa ini-akda Niyang layunin - ang layuning magamit Niya sa Kanyang kapurihan at sumunod sa Kaniyang kalooban.

"I praise you because I am fearfully and wonderfully made; your works are wonderful, I know that fully well." (Psalms 139:14)

Tayo'y Nilikha Niya sa Kanyang kapurihan lamang.Isang pagbubulay-bulay.

Pagpapala Niya'y sumaating lahat.

kuya Max

Kakaba-kaba ka ba?

Nanumbalik sa aking alaala ang katagang ito na "Kakaba-kaba Ka Ba?" nang mabanggit siya ng tagapagturo namin nung nakaraang Linggo.

Titulo siya ng obra-maestrang pelikula ng batikang direktor na si Mike de Leon nung dekada otsenta. Isa siyang satirical "comedy-musical that focuses on two pairs of lovers who get caught in the crossfire between dope-trading Japanese and Chinese agents" na ginampanan nina Christopher de Leon at Charo Santos, Jay Ilagan at Sandy Andolong.

Subalit hindi po ang pelikulang ito ang topic natin ngayon sa Pagbubulay-bulay, kungdi ang katotohanang minsa'y tayo'y kakaba-kaba.

Kakaba-kaba ka ba? Kung patuloy na tumataas ang mga bilihin di lamang sa Pilipinas kungdi rito rin sa Saudi Arabia, pero ang sweldo nama'y di tumataas at minsa'y nababawasan pa nga ng mga iba't ibang deductions sa buwanang sweldo o kinsenas.

Kakaba-kaba ka ba? Kung isa, dalawa at minsan ay tatlong buwan o higit pa na nade-delay ang pagtanggap ng sweldo, at napakaraming bayarin na dapat punan subalit aandap-andap ka kung may sweldong tatanggapin o wala, nakakakaba nga talaga.

Kakaba-kaba ka ba? Kung animo'y see-saw ang palitan ng dolyar sa peso - bababa, tataas, tataas, bababa. Di mo tulo'y alam kaylan bibitawan o hindi ang pinagpagurang pera na natanggap o ang "katas ng Saudi", sabi nga nila, matiyak lamang na malaki ang remittance na matatanggap ng pamilya.

Kakaba-kaba ka ba? Kung malapit na ang pasukan ng mga bata, subalit di ka pa nakapagpapadala ng pang-tuition fee nila. O kaya'y magtatapos na si utoy o si neneng ng elementarya o haiskul at magkokolehiyo na, subalit ganoon pa rin naman ang halaga ng iyong kinikita. "Dagdag na gastos na naman ito," sambit mo pa kasaba'y ng isang malalim na buntong-hininga.

Kakaba-kaba ka ba? Kung nabalitaan mo na nagbabawas ng tao sa inyong kumpanya dahil sa Saudization program ng Saudi Arabia at maaaring isang araw ay mapapalitan ka na ng katutubo. Lalo pa nga't may ina-assign na sa'yo na tuturuan at sasanayin, eh hindi mo pa natutupad ang plano mo sa pamilya o sa personal mang buhay. Sadyang kakaba-kaba nga talaga.

Kakaba-kaba ka ba? Kung unti-unti nang nagkakaroon ng gitla ang iyong noo, numinipis at nauubos ang buhok mo, subalit wala ka pang naipundar na masasandalan sa oras na ikaw'y babalik na sa bayang sinilangan bagama't dalawa o halos magtatatlong dekada ka nang pabalik-balik sa Gitnang Silangan. Kakaba-kaba nga talaga.

Marami ngang bagay ang lubos na ikinatatakot ng tao o kanyang ikinababahala. Mga bagay na nagdudulot ng kaguluhimanan, mga pangyayaring nakapagbibigay kaba at pag-aalala. Mga bagay na nakapagpapahina ng kalooban at nakapagbibigay ng kapighatian.

May pag-asa pa kaya?

Kung mananatiling nakatanaw lamang tayo sa nakikita at naaabot ng ating paningin, sa nagaganap o di nagaganap sa ating kapaligiran, o kaya'y mananangan tayo sa ating nararamdaman o tinitibok ng puso natin na kadalasa nama'y nagsisinungaling, sadya ngang ito'y magbibigay sa atin ng alalahanin, ng takot, ng kaba.

Kakaba-kaba ka ba?

Batid ng Diyos ang puso natin. Talos Niya ang ating saloobin. Dama Niya ang nararamdaman natin. Kung kaya't ang Kanyang tagubilin ay "Fear not". Wag matakot. Wag mag-alala.

Ang sabi Niya sa Matthew 10:30-31 - "Are not two sparrows sold for a penny? Yet not one of them will fall to the ground apart from the will of your Father. And even the very hairs of your head are all numbered. So don't be afraid; you are worth more than many sparrows."

Sadya nga. Wala raw bagay na nagaganap sa mundo na nalilingid sa kaaalaman ng Diyos. Maging ang mga ibong lilipad-lipad sa himpapawid ay di babagsak ang isa sa kanila maliban na ito'y loobin ng Diyos. Maging daw ang bilang ng ating buhok ay alam Niya, may natitira pa man o wala na, batid din Niya.

Kung kaya't Kanyang bilin "wag kang matakot", "wag kang mabalisa", pagka't mas higit ka kaysa sa maraming ibon sa mata ng Panginoon.

Ikaw ba'y balisa? Ikaw ba'y kakaba-kaba? Ating paka-isipin at laging tandaan, Siya'y kasama natin sa lahat ng panahon - di iniiwan, di pinababayaan.

Sa oras ng kagipitan, ng hirap at hinagpis, Siya ang ating kasapatan. Sa oras ng alalahanin at kabalisaan, Siya ang ating katiyakan. Sa oras ng may takot at kaguluhimanan, Siya ang ating kalakasan at kanlungan.

"Lo, I am with you always till the end of age" (Matthew 28:20), wika ng Panginoon. Kung gayo'y, sa Kanya ka magtiwala. Sa Kanya ialay ang panahon at buhay. Pagkat sa Kaniya, mayroong pag-asa. Sa kanya ay mapapawi ang kaba.

Kakaba-kaba ka ba? Isang pagbubulay-bulay.

Pagapapala Niya'y sumaating lahat.

kuya Max