Aral Mula sa Langgam - Isang Pagbubulay-bulay

“Ants are creatures of little strength, yet they store up their food in the summer.” (Proverbs 30:25)

Yan ang binabanggit sa Banal na Aklat. Mga maliliit na nilikha ng Diyos. Mahina kung ituturing, subalit nakapag-iimbak ng sankaterbang supply ng pagkain na sapat at at di magkukulang dumating man ang tag-ulan o ang bagyo o malakas na unos.

Isang napakahalagang aral ito na matutunan natin mula sa langgam.

Nung araw tuwang-tuwa akong paglaruan at pagdiskitahan ang mga langgam na ito. Doon kasi sa tinitirhan namin noon sa Maynila ay napakaraming langgam-bahay kung tawagin na paikot-ikot sa aming dingding. Mistulang mga batalyon na pagkahaba-haba ng pila habang pasan-pasan ang pagkakalaking mga tipak ng kanin, tinapay, isda, karne at kung anu-ano pa.

At dahil may pagka-maldito ako nung araw (bagama’t ngayo’y hindi na), aking napagtri-tripan na guluhin ang kanilang linya. Isang pahid lang ng aking daliri sa kanilang dinaraanan ay kakaripas na agad sila ng takbo, magkakawatak-watak at kanya-kanya ng hilagpusan. Minsa’y naiiwanan na ang kanilang mga bitbit. Na siya namang labis kong ikinatutuwa.

Subalit ang aking ikinamamangha ay ilang saglit lamang silang gayon, pagka't maya-maya ay muli na naman silang mabubuo. Balik ulet sa pila, bitbit-bitbit ang kanina’y pasan-pasan nilang mga pagkain. Para bagang may lider sila na nagsasabi na ‘back to formation’. Ganoon sila kasigasig. Kahiman sila’y harangan ng sibat at anu man ang humadlang sa kanilang daraanan ay di sila papipigil at titigil sa kanilang pakay at gagawin – at ito’y ang makapag-imbak ng pagkain habang tag-araw pa. Upang pagdating ng dilim, ng tag-ulan, ng bagyo at iba pang unos na maaaring dumating, sila’y nakatitiyak na may sapat na kakainin.

“Eh ano ba ang pakialam ko sa langgam?” ang tanong mo marahil. Buhay nila yon, buhay ko ito. Kumbaga, “mind your own business”.

Pero, hindi. Maraming matutunan sa langgam.

Tulad ng langgam, di tayo dapat pabandying-bandying lamang. Dapat tayong maging masipag, masigasig, matiyaga, marunong magtiis gaano man kahirap o kabigat ang ating mga trabaho, o pinagdaraanan sa buhay. At higit sa lahat dapat marunong tayong mag-impok para sa kinabukasan. Hindi yung panay mall-ing ang ating inaatupag. Hindi yung kung gumastos tayo ay para bagang wala ng darating na bukas. Galit na galit sa pera.

At tulad ng langgam, di tayo dapat nawawalan ng pag-asa at pinanghihinaan agad ng loob. Anu man ang panggugulo ng kalaban, gaano man karaming sibat ang kanyang pakawalan, tayo’y dapat manatiling matatag at handang sumulong upang makamit ang tagumpay.

Langgam, isang maliit na nilikha ng Diyos subalit may kakaibang kaisipan. Masipag, matiyaga, matatag.

Ikaw, ako, tayo… tayo’y nilikha ng Diyos kawangis Niya. Mas higit pa ba ang langgam sa atin?

Kung dumating ang unos o bagyo sa ating buhay, nakahanda ba tayo? O tayo’y mistulang isdang inalis sa tubig, sisinghot-singhot hanggang tuluyang pawian ng hangin.

Kung haharangan tayo ng sibat ng kalaban, matatag pa rin ba tayo, di matitinag o bibigay sa kanyang mga pain? O tayo’y agad kakaripas ng takbo, hindi papalayo kungdi papalapit sa tukso.

Dapat nating tandaan na tayong lahat ay kawangis Niya sa Kanyang kaluwalhatian. Kung kaya’t dapat nating higitan ang langgam.

Sa kasipagan, sa pagiging masigasig at matiyaga, sa pagiging matatag. Araw-araw dapat tayong nagniningning sa kaniyang kaluwalhatian.

"And we, who with unveiled faces all reflect the Lord's glory, are being transformed into his likeness with ever-increasing glory." - 2 Cor. 3:18

Ikaw ba’y langgam o higit pa sa langgam?

Isang pagbubulay-bulay.

Que Sera, Sera (Bahala na...)

Que Sera, Sera,

Whatever will be, will be

The future's not ours, to see

Que Sera, Sera

What will be, will be.

Yan ay lyrics ng popular na awit noon ni Doris Day (circa 1956) na marahil hanggang ngayon ay paminsan-minsa’y naririnig pa natin, o ating inaawit marahil kapag tayo’y ganadong kumanta.

Ayon sa Wikipedia Encyclopedia, ang awit na ito’y pinasikat ni Doris Day nung 1956 at naging feature song sa pelikulang “The Man Who Knew Too Much” na ang bida ay si Doris Day mismo kasama si James Stewart. Nakasama sa Billboard magazine chart nung taon ding iyon ang awit na ito, at nanalo sa Academy Award for Best Original Song.

Sa Tagalog ang salitang “Que Sera, Sera” ay maaaring i-translate sa simpleng katagang “Bahala Na”.

Maraming maipaipakahulugan ang salitang “Bahala Na” depende sa gumagamit o sa nagsasalita nito.

Kapag di matiyak ang isang bagay na gagawin kung ito ba ay magtatagumpay o hindi, dahil marahil sa kakulangan ng panahon o ng akmang pamamaraan, sinasabi nating “bahala na!”. Na ang nais ipakahulugan ay “Kung uubra, fine. Kung hindi, OK lang.” Kumbaga, ipinasasa-Maykapal natin ang magaganap. Kung ano ang Kanyang kalooban ay siyang makapangyari.

This could be the positive way ng paggamit ng salitang “Bahala Na” na siyang eksaktong kahulugan ng awit na “Que Sera, Sera”. Hindi natin hawak ang bukas. Hindi natin mailalagay sa ating palad ang kapalaran ninuman, kung kaya’t dapat nating ipasa-Diyos ang magaganap sa darating na bukas. “Que Sera, Sera” Sa Ingles ay “whatever will be, will be” at sa Tagalog ay “Bahala Na”.

Ang salitang “Bahala Na” ay mula naman sa salitang “Bathala”, isang malalim na translation ng salitang “Diyos” na siyang ginagamit ng ating mga ninuno nung araw kapag tinutukoy nila ang isang Diyos na makapangyarihan. Isang Diyos na may lalang ng langit at lupa.

Kaya nga, kahit dito sa Gitnang Silangan, maririnig mo ang salitang “Inshallah”, na ganun din ang ibig sabihin “Bahala na ang Diyos”. Kung ibig Niya, mangyayari, kung hindi, ay hindi.

Yun nga lamang, mali ang aplikasyon at minsa’y naaabuso ang paggamit ng salitang “Bahala Na” o “Inshallah”, o ang “Que Sera, Sera”. Ito’y ginagamit na lamang scapegoat para maiwasan ang isang bagay na gagawin o isang commitment na dapat tuparin. “God willing” ang maririnig pa natin minsan. Pero sa totoo lang ay di mo talaga nais na gawin. Na walang pinagkaiba sa naririnig natin sa mga katutubo rito sa Saudi Arabia na “Inshallah”.

Di ba’t isa sa mga utos ng Panginoon ay “You shall not misuse the name of the LORD your God”. (Exodus 20:7) Kung kaya’t ating paka-ingatan ang dila. Baka tayo’y nagkakasala na sa pagbigkas ng “Bahala na”. God willing. Que Sera, Sera.

“Bahala na!” Ang katagang ito’y maaaring ipantukoy din sa mga mediocre na bagay na ating ginagawa. Yung di natin ibinibigay ang pinaka “da best”. Kung ano lang ang meron, kung ano lang ang ibig. Pero sa katotohanan ay may mas mainam pa tayong magagawa.

Bilang mga lingkod ng Panginoon, ang salitang “Bahala na” ay di dapat gamitin kapag Siya’y may ipagagawa sa atin. We must always make it sure that we give our best, the very best kapag para sa Panginoon. Hindi yung mediocre lamang.

Dapat may akmang paghahanda at tamang oras, hindi yung pabara-bara lamang at isinisingit lamang kapag may panahon.

Dapat laging “on time” kapag may commitment na tinanguan para sa Panginoon, hindi yung palaging late at lagi mo na lamang sambit “sensya na huh.. ma-traffic eh.”

Kung magbibigay naman sa Panginoon, dapat sapat at husto. Hindi yung tira-tira lamang at kung ano lang ang mabunot sa bulsa, at minsa’y lukot-lukot pa. Kung magkakaloob sa Panginoon, dapat yung “da best.”

“Bahala na!” yan rin ba ang katagang madalas mong nasasambit?

“Bahala na” dahil di ka nakapaghanda, di ka nakapagplano, at nagahol ka na sa oras.

“Bahala na” dahil di mo nais na i-commit ang iyong buong oras at panahon.

“Bahala na” dahil ipinagwawalang-bahala mo lamang ang bawat araw na dumarating.

May magandang aral tayong matutunan sa langgam na siyang inihalimbawa ng Bibliya sa Proverbs 30:25 na ang sabi, “Ants are creatures of little strength, yet they store up their food in the summer.”

Marunong silang magpahalaga sa bawat araw. Hindi tatamad-tamad. Nagtratrabaho habang may araw, habang may lakas. Hindi pa-bandying-bandying. Hindi mahilig mag-mall-ing. Hindi panay good-time. Masinop. Nag-iimpok. Naghahanda sa darating na bukas. Upang dumating man ang bagyo o unos, sila’y nakatitiyak na di maghihikahos, di magkukulang. Wala sa bokabularyo nila yung “bahala na!”

Ikaw... tulad ka rin ba ng langgam? O ika’y nilalanggam na sa sobrang tamis ng iyong ngiti dahil napapangiti ka sa iyong sarili.

Nawa’y ang ngiting iyan ay sanhi ng katiyakang ika’y nakapaghanda tulad ng langgam at binibigyang-halaga ang bawat araw sa iyong buhay.

“Bahala na…”

Que sera, sera...

Isang pagbubulay-bulay.