Tulog o Nagtutulug-tulugan

Mula sa Panulat ni Max Bringula

"But Jonah had gone down into the lowest parts of the ship, had lain down, and was fast asleep." - Jonah 1:5

Sa nakaraan nating Pagbubulay-bulay, ating natunghayan ang pagsuway ni Jonah sa iniutos ng Diyos na pumunta sa Nineveh upang pangaralan ang mga tao roon. Sa halip na tumungo sa Nineveh, siya’y tumakas papunta sa Tarsis lulan ng isang barkong papunta roon.

Subalit nang nasa kalagitnaan na ng dagat ang barkong sinakyan, inabot ito ng isang napakalakas na unos na halos ikalubog nito. Balisa’t di malaman ng mga tripulante kung anong gagawin. Nanalangin na sila sa kani-kanilang diyos subalit di pa rin humupa ang bagyo. Sa gitna ng ganoong kalagayan, si Jonah ay nakuha pa ring matulog ng pagkahimbing-himbing na di alintana ang panganib na maaaring sapitin.

Nang mga oras na iyon, di lamang mata ang kanyang ipininid, kungdi maging ang puso niya’y sarado, at ang katauhan niya’y manhid sa nangyayari na ang bagyong nararanasan ay sanhi ng kanyang pagsuway.

Siya nga kaya’y sadyang tulog o nagtutulug-tulugan lamang?

Sabi sa Psalms 119:70, “their hearts are callous and unfeeling”. Manhid at walang pakiramdam.

Ganito ang nagagawa ng kasalanan. Lalo na’t kung nakagawian na ang paggawa ng mali at likong pamumuhay. Nagkakakalyo ang puso. Hindi na tumatalab ang Salita ng Diyos at maging ang mga paalala ay di na rin pansin. Kung kaya’t maging ang mga pagpapalo ng Diyos ay di na rin iniinda.

Ganito ang naganap kay Jonah. Sa tahasang pagsuway niya sa Diyos, di niya pinansin ang unos na nararanasan at ang panganib na lumubog ang barkong sinasakyan, makatakas lamang sa utos ng Diyos na pumunta sa Nineveh.

Siya kaya’y sadyang tulog o nagtutulug-tulugan lamang. Nalulong na sa kasalanan. Manhid na ang katauhan. Wala ng pakiramdam.

Ganito rin kaya tayo? Hindi pa huli ang lahat. Ang unos na ating nararanasan sa buhay ay maaaring sanhi ng ating pagsuway. Tayo’y pinapaalalahanan ng Diyos kung kaya’t gumising at tumalima sa Kanyang utos. Huwag magtulug-tulugan. Bumangon at ayusin ang buhay.

Nanaisin pa ba nating lumubog ang barkong sinasakyan? Dahil tayo’y tulog at manhid na sa paggawa ng kasamaan.

Gumising. Magsisi na’t lumapit sa Diyos. Kapatawaran Niya’y laging laan kung sa Kaniya’y dudulog.

Kapatid, kaibigan… hindi pa huli ang lahat.

Isang Pagbubulay-bulay.

Ang Diyos ay Tapat

Mula sa Panulat ni Max Bringula

"They are new every morning; great is your faithfulness." - Lamentation 3:23

"Your faithfulness endures to all generations." - Psalms 119:90

“Katapatan mo O Diyos tunay at dakila
Ang pag-ibig mo’y wagas at walang kapantay
Sa aming puso, sa aming buhay
Papuri’t pagsamba’y iaalay
Bukas, noon, ngayon, magpakailanman
Luwalhatiin Ka.”

Ito’y bahagi ng awiting madalas nating napapakinggan at inaawit sa Pananambahan na nagpapahayag na kadakilaan ng Diyos, ng Kanyang katapatan sa atin.

Katapatang di nagmamaliw, di nagbabago at di maglalaho.

Kung papaano nanatili ang langit at lupa, ang bituin, buwan at araw, ganoon ang katapatan ng Diyos.

Magbago man ang panahon, lumipas ang araw at mga taon sa ating buhay, pumuti man ang ating mga buhok (o maubos kaya), katapatan ng Diyos ay mananatili magpakailanman.

Ang Kanyang Salita at Pangako sa atin ay matutupad.

Kahiman tayo’y madalas nagkukulang, di nakakasunod sa Kanyang kalooban, di mawawala ang Kanyang pagmamahal, ang pagkakaloob ng kapatawaran. Kahiman tayo’y di nagtatapat, nananatiling tapat ang ating Panginoon. Ito’y isa sa Kanyang kalikasan.

Gayunpaman, maging daan nawa ito ng lalo pang pag-alab ng ating pagmamahal at paglilingkod sa Kaniya. Maging inspirasyon at kalakasan nawa natin ang katapatan ng Diyos sa ano mang hirap at pighating ating nararanasan. Magsilbing pag-asa nawa ito sa atin sa gitna na kaguluhan at mga kaganapan sa mundo na ating kinalalagyan.

Tapat ang Diyos. Hindi ka Niya iiwan at pababayaan.

Tapat Siya sa Kaniyang pangako. Magtiwala ka lamang sa Kaniya, at makakamit mo ang hangarin ng iyong puso.

Kapatid, kaibigan… may lungkot ka bang nadarama? May kabigatan ka bang dinadala? May katanungan ba sa iyong isipan? May hapdi ba sa iyong puso?

Pakatandaan, “katapatan ng Diyos ay tunay at dakila, ang pag-ibig Niya’y walang kapantay. Sa ating puso, sa ating buhay, ito’y mananatili – noon, ngayon at magpakailanman.”

Isang Pagbubulay-bulay.